Going East (NL)

Wave of Tears / Golf van tranen

2005-08-20T14:25:00.000+02:00

After the tidal waves I experienced on Koh Phi Phi on Boxing Day 2004 I wrote the book "Wave of Tears". In April this year the Dutch version was published. In September this year the English version will be available. All the net proceeds will go to the Island Koh Phi Phi Don. As this is the site for our trip, we developed a new one for the book. More information about this initiative, the Association behind it, the book it self, please go to the English written site:
www.waveoftears.blogspot.com.

Mijn ervaringen op Phi Phi tijdens de golf op tweede kerstdag 2004 zijn vastgelegd in het boek "Golf van tranen". De gehele netto opbrengst van jou aankoop gaat naar het eiland. Meer informatie over het initiatief, de bestemming van de opbrengst, de vereniging achter het boek, het boek en bestellen vindt je op:
www.golfvantranen.blogspot.com.

2005-03-12T15:02:00.000+01:00

Weggaan is iets anders dan het huis uitsluipen
zacht de deur dichttrekken achter je bestaan en niet terugkeren.
Je blijft iemand op wie wordt gewacht.

Weggaan kun je beschrijven als een soort van blijven.
Niemand wacht want je bent er nog.
Niemand neemt afscheid want je gaat niet weg.

~Rutger Kopland~

Breukelen, Nederland

2004-12-30T19:06:00.000+01:00

Giro 555
Unicef

Afgelopen maandag zijn we met zonsopgang ongedeerd van Koh Phi Phi geevacueerd, woensdagochtend mochten we familie en vrienden in onze armen sluiten.

Waarom wij dit geluk hebben mogen ondergaan is ons niet duidelijk.

Wat ons wel duidelijk is dat vele, vele anderen, van Kenia tot Indonesie, dit geluk niet hebben gehad. Ze hebben familie en vrienden verloren, of zijn bezig deze te vinden, te redden of te verplegen. Daarna zullen ze verder moeten, al zullen ze niet weten hoe, ze zullen niet weten waar, ze zullen niet weten met wie.

Neem Kho Phi Phi. De straat van ons guesthouse is weggevaagd. Dit betekend dat het 100m verderop gelegen "Ton Sai Massage" ook niet meer bestaat. Ze lag 's nachts naast ons op de berg. Ze was haar vriend kwijtgeraakt tijdens een van de drie golven. We hopen dat ze haar vriend en anderen levend heeft kunnen terug vinden. Voor nu is geld nodig om in redding en verpleging te voorzien.
Maar ook daarna.
Phi Phi is weg. De massage zal ze niet meer kunnen uitvoeren. Hoe moet ze verder leven, waar moet ze verder leven, met wie moet ze verder leven? Vragen die voor haar en voor anderen erg moeilijk te beantwoorden zullen zijn.

Help hen, nu en in de toekomst, steun ze, van Kenya tot aan Indonesie. Stort geld, elke Euro zal zijn werk doen.
Giro 555
t.n.v. de Samenwerkende Hulporganisaties
Den Haag

Bedankt!

Carina & Robin
PS: Heb je vragen, opmerkingen of nuttige informatie? Mail ons!

Koh Phi Phi Don

2004-12-24T10:39:00.000+01:00

Weer om 07.30 uur op voor een dagje topsport. 3 duiken, waarvan 1 bij het Wrak "the King Cruiser". Op 15 meter diep ontmoet je het wrak dat wordt ingeluid met een rij wc potten, apart om dat onder water te zien. Afzakken naar ong. 28m. en aangekomen bij het achterdek bleek het achterdek van de week te zijn ingestort, blijft steeds minder van over. Op weg naar boven nog oog in oog gestaan met een overheerlijke grote Barracuda.

De oorzaak van het zinken is niet geheel duidelijk. De ferry is destijds gezonken zonder aanwezigheid van auto's en de weinige passagiers waren allemaal bekenden van de kapitein, bovendien waren destijds opvallend veel speedboten aanwezig waarmee ze "gered" zijn. Vermoed wordt dat de kapitein rijk is geworden van of het verzekeringsgeld of van de duikscholen di mogelijk geld bijeen brachtten, ze hadden nog geen wrak hier, de kapitein heeft keurig naast 2 andere duikplekken gelegd, waarvoor onze dank.

De tweede duikspot was sharkpoint, zonder haaien, net als dat bij de derde duik, whaleshark wall geen walvishaaien zatten.

Maar een mooie inleiding van een witte kerst, genoeg witte zandstranden hier om dat op te zieren, maar vanavond een avondje friends...
Fijne kerst, lees net dat Piet Paulusma een witte kerst voor jullie voorspelt...

Koh Phi Phi Don

2004-12-23T10:52:00.000+01:00

Eindelijk weer es een vrije dag, hoewel. Die bootjes zijn hier nogal duur. Dus om bij zo'n verlaten strand te komen hebben we maar gekayakt. En dat valt bst tegen. Het strandje was vervolgens heerlijk, omgeven door rotsen en palmbomen, hangend vanuit hangmat of liggend in het spierwitte strand. Daar hou je het dan makkelijk een dagje uit.

Terug in de "stad" pizza gegeten, welliswaar boven budget, maar kan een keer. Vervolgens krijg je de laatste aflevering van friends te zien. Best leuk, maar morgen maar weer terug om de 7 afleringen hiervoor te bekijken...

Koh Phi Phi Don

2004-12-22T11:01:00.000+01:00

De laatse 2 van zes duiken (ze zijn nu eenmaal goedkoper als je er meer koopt). Viel niet tegen. Nieuwe Divemaster, Mark, uit Noord Engeland. Op zich niet erg, maar spreekt Engels met accent, dan wordt het toch lastig. Voorwaarde was wel dat ie ons eindelijk een haai liet zijn. Na 20 duiken in Azie mag je die wel eens een keer zien. En bij de 2e duik, lag een leopard haai te slapen, mark maakt hem wakker, hij komt ff langszwemmen en verdwijnt dan weer in "the deep blue". Machtig om te zien (de weinige haaien die je wat kunnen doen komen hier trouwens niet voor).

's Middags het strand opgezocht, hangmatje uitgehangen en de zon zien wegzakken in de rotsformaties van Kho Phi Phi Don...

Koh Phi Phi Don

2004-12-21T11:10:00.000+01:00

Ja das best weer pittig, 2 dagen duiken. Vanochtend de longtail boot genomen naar Lana Bay genomen. Eten, drinken, hangmat en sarong, daar red je het wel weer een dag mee. Beetje jammer dat het laagwater was, moet je ff een kilometer lopen met tot je knieen in het water te staan, maar voor de rest heerlijk. En wordt je, zoals afgesproken, om 1600 gewoon gewekt door je "kapitein" die je weer komt ophalen. Mag ook wel, ze vragen 8 euro voor een ritje van 10 minuten.

's avonds simpel getafeld en vroeg naar bed voor de volgende duiken...

Koh Phi Phi Don (Thailand)

2004-12-20T11:15:00.000+01:00

De afgelopen twee dagen hebben we niet veel anders gedaan dan; duiken en op het strand gelegen. 's Ochtends om 8 uur was het verzamelen bij de duikschool en dan op naar de boot en duiken. Rond een uurtje of twee 's middags waren we weer terug op Phi Phi en dan gelijk door naar het strand.

Het duiken was op zich prima, we hebben veel gezien. Maar de zichtbaarheid was niet zo goed als op de Similans. Dat was een beetje jammer.

Allebei de dagen zat er ook een Nederlands stel (Pim en Kim) op de boot. De tweede avond zijn we een hapje met ze wezen eten en uiteindelijk zijn we in een van de strandcafe's beland.

Koh Phi Phi Don (Thailand)

2004-12-18T10:59:00.000+01:00

Vanochtend zijn we dus met onze rugtassen op naar ons nieuwe guesthouse gelopen. We moesten even wachten op een hutje, maar we hebben we een! Het hutje is heel simpel, er ligt een matras op de grond met een muggennet er overheen. De douche en toilet zijn gedeeld.

Na nog een keertje op en neer te zijn gelopen naar het stadje (moesten de duikschool nog betalen) zijn we heerlijk op het strand gaan liggen en hebben verder niets gedaan. En na een dagje in het zand te hebben gelegen en in het zoute water te hebben gezwommen wil je natuurlijk een lekkere douche. Maar dat ging niet door. De douche was echt afschuwelijk, er was niet eens een gordijntje. Iedereen kon je zien staan, dus dat was douchen in bikini/zwembroek. Na de douche gingen we terug naar ons hutje en het stikte er van de muggen. In 5 minuten waren we al verschillende malen gestoken. En echt goedkoop is het hutje ook niet. Voor het zelfde geld kunnen we in het stadje een super schone kamer krijgen met een eigen badkamer. Dus die keus was gemakkelijk gemaakt. 's Avonds zijn we teruggelopen naar het stadje om onze 'oude' kamer voor de volgende avond vast te leggen.

Hat Khao Lak/Phi Phi Island (Thailand)

2004-12-17T10:41:00.000+01:00

Vanochtend vroeg langs de weg gestaan (Khao Lak heeft geen busstation) om een bus naar Phuket te pakken. Na bijna een uur te hebben gewacht kwam ie dan eindelijk en twee uur later stonden we midden in Phuket. Snel even wat geld bij de bank gewisseld en op naar de boot naar Phi Phi Island. Op Phi Phi hebben we een hotel; in het stadje gezocht en zijn toen te voet op zoek gegaan naar een hutje op een van de stranden. Dat was een zware tocht. Het was zo'n 35 graden en Phi Phi bestaat uit heuvels! Na een half uurtje te hebben gelopen kwamen we aan op Long Beach, waar we drie jaar geleden ons hutje hadden. Maar helaas was Long Beach niet meer zoals drie jaar geleden. Het is helemaal volgebouwd met bungalows en ontzettend druk. Ons hutje van drie jaar geleden stond er nog wel, maar daar is ook alles mee gezegd; het was echt een bouwval. Beetje jammer. Maar we hebben wel een ander leuk hutje gevonden aan een strandje vlakbij Long Beach. Helaas deden ze daar niet aan reserveringen, dus zullen we morgenochtend vroeg dat hele stuk met de rugzak op moeten afleggen.....

Na onze wandeling zijn we op zoek gegaan naar een duikschool. En dat is niet zo moeilijk op Phi Phi. Om de 10 meter heb je een duikschool, en de duiken die ze aanbieden en de prijzen daarvan zijn allemaal same same. Uiteindelijk hebben we een van de duikscholen gekozen die een Nederlandse instructeur had. We hebben gelijk maar voor 6 duiken geboekt, de 19de zullen de eerste twee zijn. Kan niet wachten......

Hat Khao Lak (Thailand)

2004-12-16T10:31:00.000+01:00

Na de BBQ zijn we gisteravond in de Happy Snapper bar terecht gekomen met Marvin en Felies. het was dus geen vroegertje gister. Dus vandaag eerst maar eens uitslapen en naar het strand.....om verder te slapen en natuurllijk een beetje te zwemmen. 's Avonds gtegeten met Marvin en Felies en vroeg naar bed.

Hat Khao Lak ( Thailand)

2004-12-15T10:24:00.000+01:00

Vandaag een lekker uitrust-dagje op het strand. Beetje zwemmen, zonnen, eten, drinken en natuurlijk ook internetten. Vanavond organiseert ons guesthouse (waar Marvin en Felies inmiddels ook blijven) een BBQ voor zo'n 20 man. We gaan dus nu maar weer op het strand liggen om ons daar op voor te bereiden :-).

Foto's

2004-12-15T08:06:00.000+01:00

Eindelijk dan foto's op de site. Ze zijn welliswaar gestolen van Marvin en Felies (thnx), maar ze zijn daarom niet minder waardevol. 4 dagen duiken vanaf een boot in de Similan en Surin Islands!!!

Zit je onderwater, kom je ze tegen, zit je boven water, kun je er weer mee snorkelen. Die beesten zijn echt fantastisch

Yep, that's us!!

En das Felies

Das onze divemaster waar we regelmatig mee doken, Axel from Holland.

" width="150"height="112" border="0">
Eten was zooo goed daar

En als je ansichtkaarten maakt, neem eens een kijkje op de similans, tis zo waanzinnig mooi daar...

Hat Khao Lak (Thailand)

2004-12-14T09:21:00.000+01:00

Na vier dagen op de boot is het best wel weer vreemd om met beide benen op het vaste land te staan. Na vanmiddag een uurtje of twee op het strand te hebben gelegen en naar de onwijs mooie zonsondergang te hebben gekeken, zijn we met Marvin en Felies wat gaan eten en uiteraard ook wat gaan drinken. Yep, was weer errug gezellig!

Surin & Similan Islands (Thailand)

2004-12-14T08:14:00.000+01:00

Afgelopen vrijdagavond zijn we vertrokken met de boot op weg naar de Surin eilanden. Normaal is het vanaf Khao Lak maar zo'n 4 a 5 uur varen, maar de zee was een beetje wild, dus hebben we bijna de hele nacht doorgevaren om de Surin eilanden te bereiken.We hebben die nacht door het klapperenvan de schilderijen in onze hut en het heen en weer gaan van de boot niet echt geweldig geslapen. En toen we eindelijk rond 4 uur in slaap vielen was het alweer bijna tijd voor het ontbijt, want om 6:30 was de wakeup call......

Na dus een kort nachtje te hebben geslapen stonden voor de eerste dag van onze live-aboard 4 duiken op het programma. Na om 7:30 de briefing te hebben gehad was het dan eindelijk zo ver: onze eerste duik in Thailand! Was echt weer geweldig om te zweven in het water met al die mooie gekleurde vissen en mooi koraal om je heen. Het was alleen een beetje jammer dat de zichtbaarheid niet zo heel erg goed was (wel nog zo'n 15 meter hoor).

Omdat wij ook de Advanced cursus deden was het dus niet alleen duiken vandaag, maar ook studeren (oei, dat was een tijd geleden!). De cursus bestaat uit 5 duiken, waarvan er twee verplicht zijn: de diepe duik (zo'n 25 meter) en de navigatieduik, de andere duiken mag je kiezen. De eerste dag hebben we twee van deze vijf duiken gedaan: de buoyancy duik (om je drijfvermogen te vebeteren) en (ieeeeee) de nachtduik. En uiteraard (....) zijn we met vlag en wimpel voor die twee duikengeslaagd! De nachtduik was best eng. We werden met een klein bootje naar de duikplek gebracht, en daar lig je dan in het water en helemaal donker om je heen, op de lichten van de zaklampen na natuurlijk. In het begin vonden we het allebei (ja, zelfs Robin) het zo eng dat we maar hand en hand hebben gezwommen, om elkaar niet kwijt te raken. Maar na een tijdje waren we gewend aan het feit dat het pikke donker is en dat je alleen het licht van je zaklamp hebt. Het wsas alleen een beetje jammer dat we maar drie vissen hebben gezien. Na vier duiken (Robin drie, hij kreeg bij de tweede duik last van zijn oren dus is ie gestopt) ben je helemaal dood aan het einde van de dag. Dus lekker wat gegeten en gedronken met Marvin en Felice, een Nederlands stel, en maar lekker vroeg ons bedje in, want morgen moeten we om 7 uur weer present zijn.

De volgende dag stond de diepe duik als eerste duik op het programma. Ik heb deze niet meegedaan omdat ik me niet zo lekker voelde, dus Robin heeft met Debby (de Engelse instructrice) ge-buddy't. De twee duik was ook een diepe duik (zo'n 27 meter), dus kon ik de 'schade' inhalen. Het zicht was vandaag een beetje hetzelfde als gister, zo'n 15 meter. Maar de vissen en het koraal aren echt super mooi! Je ziet vissen in alle soorten, kleuren en maten. En jij zwemt daar dan lekker tussendoor. Ook waren er veel grote schildpadden, die zijn echt helemaal geweldig om te zien. Die zwemmen heel sierlijk en als je dan boven ze hangt kijken ze je heel eigenwijs aan. Echt super! Helaas ging vandaag de nachtduik niet door, omdat de condities te slecht waren. Dat betekende dat we ons huiswerk voor de cursus konden afmaken. Maar we waren nog geen 10 minuten bezig, toen er iemand heel hard: Dolphins, dolphins riep. Een tijdje lang hebben we een aantal dolfijnen net onze boot meegezwommen/gesprongen. Echt waanzinnig om te zien! 's Avonds lekker een biertje gedronken, niet te veel natuurlijk, want dat is niet goed als je de volgende dag moet gaan duiken. We hebben weer een gezellig avondje met onder andere Marvin en Felies gehad.

De derde dag van liveaboard is aangebroken, en ook voor vandaag stonden weer vier duiken op het programma. Tussen de eerste en de twee duik in hadden wij ook nog de navigatieduik. Dat was echt een eitje, ik benniet goed met de weg vinden enzo, maar met een compass onder water schijn ik het toch te kunnen. We moesten eerst 30 meter in een rechte lijn zwemmen en onze fin-slagen en de tijd daarvan tellen, zodat je weet hoeveel meter je per minuut aflegt. daarna moesten we met compas een rechte lijn heen zwemmen en via excact de zelfde weg weer terug zwemmen. Na de rechte lijn moesten we op compas een vierkantje zwemmen. Gelijk na de navigatieduik konden we weer het water in voor een gewone (fun) duik. Het zicht deze dag was beter, het weer was ook beter geworden (we zijn inmiddels bij de Similan Islands). Het koraal hier is echt onbeschrijvelijk mooi en er is hier zoveel vis!!!!!Vandaag hebben we echt super mooie duiken gehad. Ook de nachtduik was erg mooi (en niet meer zo eng meer). na gister te zijn getrakteert op dolfijnen naast de boot, hadden we vandaag een Giant Turtle bij de boot (we lagen stil). Hij heeft een hele tijd rond de boot gezwommen, en Robin heeft er nog even mee gezwommen. Was echt super mooi om te zien. Af en toe stak ie zijn koppie boven het water uit, was echt super!

De Similan Eilanden zelf zijn trouwens ook onbeschrijvelijk mooi (daarom hebben we er maar een fotootje bijgedaan....). Als je op de boot zit en om je heen kijkt zie je niets anders dan tropische eilanden met hagelwitte stranden vol met palmbomen en een azuurblauwe zee.

Onze laatste dag van de liveaboard is aangebroken. Vandaag doen we maar twee duiken en daarna varen we terug naar Hat Khao Lak. De laatste duik was een wrakduik (ik moest deze voor de cursus doen, Robin had gister de Multi-levelduik gedaan). De wrakduik was echt heel apart. Je ziet gewoon een schip op de bodem liggen en daar omheen en in zijn onzettend veel vissen.

Na de wrakduik zat het er op voor ons. Na onze logboeken te hebben bijgewerkt en gestempeld kregen we ons Advanced certificaat uitgereikt. Ja, en dan voel je je best wel een beetje trots (hi hi)!

Hat Khao Lak (Thailand)

2004-12-10T06:09:00.000+01:00

En wat deed jij op je 28e verjaardag?

Stond op rond 8-en, vanuit de hut zo de zee in. Lekker liggen ronddobberen, kijkend naar de palmbomen die de uitgestrekte heuvels bedekken. Weliswaar wat golven, zo'n 1-3 meter, maar das alleen maar heerlijk.

Niet vervelend wakker worden dus, maar dan...
Kom je het water uit en bepaalt dat ontbijt bananen annanas en wat andere fruchten waarvan ik de naam niet weet wordt. Die haal je bij het tentje naast je handdoek. Wordt er opeens gewezen naar het water:
Dolfijnen!!! Midden op zee, voor de kust, geweldig. Een mooier kado kun je je toch niet wensen :-)

De rest van de dag zal niet veel anders zijn, ronddobberen. En vanavond de boot op. 4 dagen en nachten de Simmilan en Surin eilanden afstruinen, op zoek naar de mooiste duikplekken, eindelijk duiken!! Zie Similan Divers

Hat Khao Lak (Thailand)

2004-12-09T07:49:00.000+01:00

Vanochtend om een uurtje of 7 aangkomen in Hat Khao Lak, zaten alle goedkope guesthouses vol! Dus wat doe je dan: wachten tot dat er iemand uitcheckt.... Ondertussen op het strand een ontbijtje pakken en wat kletsen met een Nederlands stel, die afgelopen nacht buiten hadden geslapen omdat alles vol zat. Na een paar uurtjes te hadden gewacht, kwam er dan toch een houten hutje voor ons vrij. Het is een heel simpel hutje, op zo'n 20 meter van het strand.

Ja, en wat doe je dan de hele dag als je een hutje vlakbij het strand hebt? Niets! Een beetje op het strand hangen en zwemmen. Heerlijk!

Bangkok (Thailand)

2004-12-08T07:39:00.000+01:00

Vanochtend vroeg aangekomen in Bangkok. Op het treinstation zat een reisbureau en aangezien we nog geen ticket terug naar Amsterdam hadden, hebben we dat gelijk maar even geregeld (16 januari komen we terug!).

Omdat we niet in Bangkok wilden blijven maar zo snel mogelijk naar de stranden van het zuiden wilden zijn we naar het busstation gegaan om een busticket voor vanavond te regelen naar Hat Khao Lak (ligt zo'n 2 uur boven Phuket). Om de tijd door te komen voordat onze bus zou vertrekken zijn we maar even naar Khao San Road gegaan, THE place to be voor backpackers. We hebben een beetje langs alle souvenirswinkeltjes gelopen met nep merkkleding, beeldjes, echt vanalles. Bij het busstation nog even wat gegeten en om 19:30 de bus naar Hat Khao Lak gepakt.

Vientiane - Nong Khai (Laos - Thailand)

2004-12-07T07:26:00.000+01:00

Vandaag konden we ons Thaise visum ophalen bij de ambassade, dus zijn we ook direct de grens overgegaan. na een half uurtje met een tuk-tuk naar de Friendshipbridge en met een busje over de brug, waren we dan in Thailand aangekomen. Echt een super soepele grensovergang!In Nong Khai (het Thaise grensplaatsje) zijn we gelijk naar het treinstation gegaan om een ticket voor vanavond naar Bangkok te regelen. Onze trein zou pas om half 7 vertrekken dus hebben we nog een paar uurtjes doorgebracht in Nong Khai: lekker krantje gelezen op het terras en genoten van het heerlijke Thaise eten.

Om 19:00 ging onze trein naar Bangkok. Was echt een prima trein. Omdat de tweede klasse vol zat hadden we een slaapoplek in de eerste klasse met airco geboekt. De conducteur klapte ons bed in elkaar en maakte het ook op met schoon lakengoed, kussentje en dekentje erbij en we waren klaar voor vertrek. Morgenochtend rond half 8 zullen we in Bangkok aankomen.

Vientiane (Laos) 5

2004-12-06T07:06:00.000+01:00

Slecht geslapen vannacht. Onze Isrealische buren kwamen midden in de nacht met veel kabaal thuis en hrelaas gingen ze niet gelijk slapen. Dus vandaag lekker uitgeslapen en het rustig aan gedaan. Rond het middaguur zijn we naar het belangrijkste monument en tevens tempel in Laos geweest: de Pha Tat Luang. Dat is een erg grote goud(kleurige?) tempel met wat kleinere tempels erom heen. Deze tempel is destijds zowel door de Thaien als door de Fransen verwoest, dus je vind er allerlei oude boedhabeelden. Was erg mooi om te zien. Na het culturele gedeelte van deze dag zijn we terug gegaan naar het centrum van Vientiane, wel nog wat tempels bezocht. De rest van de dag hebben we (samen met een Nederlands stel die we in de bus vanaf Luang Prabang hadden ontmoet) lekker op een terrasje gezeten aan de Mekong met een biertje en genieten van het uitzicht.

Vientianne (Laos)(4)

2004-12-05T13:58:00.000+01:00

Met nog een lichte pijn in de kont,
Ontwaakte wij in de morgenstond.
En na een heerlijke koude douche,
Bleken de 2 gekookte eitjes niet voor de poes.

Op naar buddha’s en Wat’s, maar eerst de arc,
Ook wel genoemd het patuxay park,
een kopie van degene in Frankrijk,
Overigens gekomen met de Tuktuk, vandaag geen politiegezeik.

Hij is mooier dan z’n oudere broer,
En via de Lao’ Champs Elysee vervolgden we onze tour.

De morning market die de hele dag doorgaat,
Verkoopt electronica, eten, en alle soorten kleding op maat.

Wat Si Saket, de oudste Wat van Laos,
(trouwens een heerlijke stad om door te lopen, wars van chaos)
bevat vele Buddha beelden en gaf hoop op meer,
maar eerst eten, de voeten doen al zeer.

Wat Ong Teu bevatte grootte Buddha sculpturen,
Daar kun je uren naar turen.

Een klein Watje hiertegenover,
Was de moeite waard vanwege het dak erover,
Negen lagen van daken,
En binnen ook scultuen, wandschilderingen en andere zaken.

De laatste Wat van vandaag was helaas gesloten,
Dus maar terug naar het guesthouse, hadden we besloten.

Daar de was gedaan en teruggekeken op een mooie dag,
En nu achter Internet met de een brede lach.

Want Sinterklaas is jarig, helemaal vergeten!
Ben benieuwd of wij nog wat krijgen tijdens of na het eten!

We wensen alle lezers een goede sinterklaas avond met veel plezier.
We gaan langs de Mekong zitten en het vieren met een Laobier…

Vientianne (Laos) (3)

2004-12-04T11:56:00.000+01:00

Rijbewijs??, gravelhappen, waterval??, lekke band

Een dag om een website mee vol te schrijven, daar gaat ie…

Wordt je om 8.30 uit je kater ontwaakt omdat mevrouw was vergeten te vertellen dat we de brommer ergens anders mogen afleveren vanavond, wel voor 17.30 graag. Tuurlijk geen probleem.

Meteen maar onder de douche gesprongen en op naar Tha Bok, 90 km hiervandaan, national park met watervallen, moet mooi zijn.

Na 100m was echter de eerste stremming al. Een originele politiefuik, of hij ons rijbewijs mag zien. Dat mag wel, maar die ligt thuis. Oh, dan krijgt u een boete. Ja das ook lekker. In geen enkel Aziatisch land heb je een rijbewijs nodig. Maar even vragen wat de boete is. $5, valt nog mee. Die willen we wel betalen. Heeft u een bonnetje/ bekeuring? (geleerd van cambodja, bij een nee is het corruptie). Nee, die heb ik helaas niet bij me (wat doe je hier dan!!). Dus ik geen rijbewijs, jij geen bekeuringen, rara situatie. Maar geen probleem. U kunt de brommer hier laten, Maandag kunt u op het bureau betalen, nu betalen gaat niet. Oh, das fijn. Dat betekend nog eens 2 dagen brommerhuur en deze dag is weg. Meteen maar besloten dat dit geen corruptie was en kijken of we hier uit komen. Zielig doen? Zeggen dat Laos zo mooi is en dat we graag nog meer willen zien? Ja het werkt!! We mogen betalen. Maar eh, u heft geen bonnetjes, krijg ik toch wel korting?? Voor $3 mochten we door rijden. (uiteindelijk lijkt het geen corruptie, navraag leerde dat de boete inderdaad $5, alleen worden toeristen doorgaans niet aangehouden. Die brommer had gewoon naar het bureau gemoeten).

Snel door naar Tha Bok, de tweede fuik bij de arc de triomphe ontweken en de lange rit verliep soepel. Behalve dan dat we een afslag te vroeg namen en 20km omreden. Tegen 1400 de gravelweg ingeslagen, een bord gaf aan dat het slechts 3km was. Da was niet waar. Alle borden naar de watervallen gevolgd. Bij een provisorische slagboom nog ff entrée betaald. Maar de afstand tussen de borden van 10km en 2 km was veel meer dan 8. Net voor het 2km bord bijna besloten om terug te gaan, en dat was beter geweest. Het gravel ging opens veel steiler naar beneden. Volop de rem naar beneden, maar met een snelheid van zeker 2km/h raken we een spoor en gaan om, gravelhappen. Brommer sputtert nog even en stopt dan. Hmm, tis zeker nog 90km terug!!. Maar hij startte weer, spiegel en plastic voorkap meegenomen en omgedraaid. We geloofde toch al niet dat er watervallen waren. Overigens de natuur verder was, ook zonder die waterval, gigantisch mooi, waanzinnig gewoon. Bij de “grote” weg bleek dat we 2 uur bezig waren geweest (volgens de borden dus 2 keer 3 km afgelegd).

Met pijn in de kont (van het zitten, van de val niks overgehouden) terug, bij de stops onderweg even de ontbrekende delen aan de brommer gesleuteld en 20 km voor de finisch zag alles er weer piekfijn uit, en 17.30 werd krap, maar was te doen. Als die band niet lek was gegaan. Maar net als in Vietnam kan ook hier iedereen een band plakken. Dus een colaatje gepakt en genoten van het uitzicht. Terug op de brommer was 17.30 al verstreken, en het schemerde, op zich niet erg, we kennen de weg…

Niet dus, een verkeerde afslag, 20 km omrijden, en de brommer afgeleverd (ze waren nog open!!). Voordeel is wel dat de stad ook in het donker erg mooi is.

Snel een de Indier opgezocht, eten en naar bed, we waren er helemaal klaar mee, 255 km gereden en het doel niet bereikt.

Vientianne (Laos)(2)

2004-12-03T13:02:00.000+01:00

Beerlao

We worden nu al 2 weken verwent met het overheerlijke Laobeer, tijd voor een bezoekje aan plek waar dit heerlijke brouwsel in elkaar wordt gezet.

Eerst de Thaise ambassade opgezocht voor de 2-maands visa. Beetje veel bureaucratie daar, niet erg verder, maar dat je niet eens met Lao Kip kan betalen is toch wel het toppunt! Dus Baht’s bij de bank gehaald en doorgecrossed op de brommert naar de brouwerij, was al lunchtijd voor hun, dus dan meer eerst onze tweede attractie vandaag het buddhapark. Een mooie combinatie deze twee, daarmee combineer je de twee hoogtepunten van de Lao cultuur.

Dat park is echt heel vreemd. Geen Wat te zien, maar dus alleen maar beelden. En hele rare. Was erg grappig. Alleen het doel van dat park is ons niet helemaal duidelijk geworden.

Terug naar de brouwerij. Dat viel een beetje tegen. Een mooie sticker gekregen!, dat weer wel. Verder is het erg gek dat t-shirts van het bier hier net zo duur zijn dan in de rest van Laos. Prijzen zijn hier sowieso raar. Concurrentie is overall hevig aanwezig, maar de prijzen zijn overall gelijk en souvenirs zijn weer gigantisch duur.

Dus toen we gezien hadden hoe de dopjes op de bierflessen worden gezet hebben we de zon zien ondergang, achter Thailand, dat aan de overkant van de Mekong ligt, erg mooi. Aanbeland bij het guesthouse hebben met Peng zitten praten die daar werkt. Heeft ons het e.e.a. geleerd over Laos en het Buddhisme, hij was zelf Monnik geweest voor 13 jaar. Nu niet meer, want anders had hij eergister niet dronken met z’n brommer kunnen vallen. Z’n knie bewegen lukte niet meer en de schaafwonden waren niet mis. Z’n vriendin kwam binnen toen ze klaar was met werken (restaurant next door) en zij bleek achterop te hebben gezeten. De schaafwond keurig open. We hebben onze first aid kit maar ff gepakt en ze hebben nu weer schone en verpakte wonden. De baas vertelde achteraf dat ze geen beroep kunnen doen op enkele voorziening, verzekering is een beetje duur hier (of ze verdienen te weinig). Was inmiddels al een paar uur en biertjes later, tijd om naar bed te gaan, morgen een lange brommer dag…

Vientianne (Laos)

2004-12-02T13:19:00.000+01:00

Hier wordt je zo langzamerhand echt geschift van. Sta je om 0530 op om een bussie te pakken van 0630. Als onderste dan al wist, dan was je blijven liggen.

Die bus moest er dus 8 a 9 uur over doen (Luang Prabang – Vientianne), we hadden immers de VIP bus en die is een hele dollar duurder. Om 11.30 stopten we echter al. We hadden wat eerder een klap gehoord toen ie door een kuil reed. We zijn 3 kuilen in de weg tegengekomen, hij moest die derde dus hebben (op zich een hele goede weg). De versnellingen werkte niet meer naar behoren. En das best lastig op die bergweggetjes. Hij ging het ding repareren op een mooi stukkie Laos, uitzicht over de Kasi bergketen was waanzinnig. Was alleen geen schaduw, en als je daar dan 3 uur moet staan ...
Een passerende Franse journalist voorzag ons van water en hij had meteen wat typisch foto's van Laos.
Aandrijfas kapot, en dat duurde even voor een andere bus deze bezorgde. Maar hij reed weer, dus zonder tegenvallers komen we zo tegen schemering aan in Vientianne.

Maar de zon had de horizon nog niet bereikt, of hij heeft weer een van de weinige kuilen te pakken (die weg was echt best goed, chauffie wist alleen die kuilen er tussenuit te pikken). Lekke band!!! De nieuwe band leek noch slechter dan de kapotte, maar na een half uur reed hij weer. Gaat eerst nog iedereen langs de route afzetten, rijdt niet direct naar het station. We hebben hem uiteindelijk op 14 uur kunnen klokken, 20.30. Hij is fijn. Tuktuk naar het centrum genomen, bed!!!!
Nee, geen bed, vol,vol, vol of erg duur (vorige week was vientianne “gesloten” toen we er waren en loopt nu dus vol met toeristen). Om 22.30 eindelijk wat gevonden en bleek ook nog erg goedkoop. En zelfs licht de volgende dag bleek het een goede keus, we blijven hier voorlopig zitten.

Luang Prabang (Laos) (4)

2004-12-01T13:37:00.000+01:00

Tip: Als je gaat fietsen in de omgeving van Luang Prabang, huur een mountainbike.

Vandaag de watervallen van het natuurrijke noordelijke Laos verkennen, op 2 bijna nieuwe damesfietsjes. De weg blijkt hier alleen nogal omhoog en naar beneden te gaan, je trapt je helemaal suf zonder versnellingen. Na 16 km fiesten (of lopen) konden we eindelijk afstappen en hebben we een bootje gepakt richting watervallen. En zij maakten de 16 km helemaal goed. Gigantisch mooi en niet eentje waar je na 10 min uitgekeken bent. Heerlijke gezwommen, gegeten, en uiteindelijk moest er toch echt weer gefietst worden. Nog even aangehaakt bij een langskomende tuktuk en uitgeput aangekomen bij de verhuurder. Die stond versteld van het feit dat we daar naartoe waren gegaan op deze fietsen... Had dat eerder verteld.

‘s Avonds heerlijk gegeten op de markt. Rijst/cocus poffert, loempia’s en een heerlijke lopend buffet voor een halve euro!

Luang Prabang (Laos) (3)

2004-11-30T13:49:00.000+01:00

Programma: Cultuursnuiven
Royal Palace bezocht, Laos was voor het communisme een koninkrijk, wat er met die koning is gebeurt schijnt niemand te weten. Maar z'n paleis was erg mooi.

We hebben Luang Prabang doorgelopen en de tempels aangedaan, was schitterend. De mooiste was Wat Phu Si, neergezet op een berg met uitzicht over de gehele omgeving, plaatjes voor discovery channel.

's avonds maar weer eens de indier opgezocht, dat eten zo lekker.

Luang Prabang (Laos) (2)

2004-11-29T09:45:00.000+01:00

We zijn hier gekomen om niet al te veel te doen, das gelukt vandaag :-)
Oh ja, is wel gigantisch mooi hier, maar dat volgt bij de volgende update...

Luang Prabang (Laos)

2004-11-28T09:56:00.000+01:00

Oef, dat was een pittige. In Laos reizen moet je vroeg doen, maar niet omdat het zo langzaam gaat, er gaat nogal eens wat stuk. Diverse bussen halen hier niet de eindbestemming. om 0530 opgestaan, met de zonsopgang naar het kleine bus station gelopen. Geen taxi of tuktuk te bekennen. Vientianne is uitgestorven, maandag begint de ASIAN top en vervoer mag het centrum niet in, en daar zaten wij dus. Om 7.30 eindelijk op het grote busstation waar ze vertellen dat we slechts een uurtje hoeven te wachten. Al 2,5 uur bezig voor je uberhaupt in de bus zit, hij is fijn!! Onze bus had slechts een kwartiertje pech onderweg, we konden gewoon door, das mazzel hebben.

Met donker, uur of 1900, aangekomen in Luang Prabang. Schitterend mooi hier zeggen ze, maar we zijn niet verder gekomen dan het guesthouse en een restaurant, waar we we met bekenden uit Shaoukville/ Cambodja hebben gegeten. De volgende ochtend, bij licht, bleek trouwens dat we de enige kamer hebben in het guesthouse. Hij is gloednieuw en de rest wordt naast ons gebouwd!!!!

Vientianne (Laos)

2004-11-27T10:11:00.000+01:00

Zo, das nog eens wereld stad. Beetje leeg hier. Maar das niet zo heel gek. We zouden Laos niet in kunnen komen, en helemaal de stad zelf niet. Allemaal onzin. De Azie top wordt gehouden en dat pakken ze "serieus" aan. Onderweg werden we al in de bus gecontroleerd met een metaal detectortje. Als ie af ging en je zei dat het de rits was dan was het ok. Maar ze doen hun best.

Verders nog ff naar huis gebeld, gegeten bij de Indier. Das trouwens gek. Keuken van China en Vietnam zijn echt heerlijk. Cambodja al wat minder, maar hier is het echt niks. Rijst, kip, varken of beef, maar geen lekkere sausjes of specialiteiten, dan is het maar goed dat we dus de indier hebben. Die is en goedkoop en heel erg lekker.

Tha Kheak 2 (Laos)

2004-11-26T11:09:00.000+01:00

Vandaag weer een brommertje gehuurd om de omgeving van Tha Khaek te verkennen. We hadden het plan om twee dagen te gaan, dus hadden we onze grote rugtassen in het hotel achter gelaten en wat spulletjes in de dagrugtas meegenomen. De omgeving van Tha Khaek bestaat uit grote limestone rotsen met riviertjes, grotten en kleine dorpjes in de jungle. Asfaltwegen hadden ze daar niet, dus het was flink stof happen op de brommer over van die rode zand/steen weggetjes. Na een uurtje te hebben gereden, kwamen we op een soort junglepaadjes terecht die uitkwamen bij dorpjes. De bospaadjes wwaren niet echt makkelijk om op te rijden, overal lagen grote wortels van bomen en er waren veel diepe kuilen. Het ging een tijdje goed, maar opeens hoorden we een tik: de voetrem was tegen een uitstekend boomstronkje gekomen en volledig verbogen. De rem zat in plaats van voor ineens achter. Dat was niet best. We besloten terug te rijden naar het vorige dorpje. Daar heeft Robin geprobeerd de rem terug te buigen, maar helaas dat ging niet meer. Een van de bewoners van het dorp besloot ons te helpen met de reparatie en kwam aanzetten met allerlei gereedschap. Na dat de halve brommer uit elkaar was gehaald en de rem wel al iets terug op z'n plaats was gebogen, kwam ook hij tot de conclusie dat het niet ging lukken. Brommer weer in elkaar geschroeft, de aardige man 2 dollar gegeven voor al zijn moeite (hij vroeg niets), en maar weer verder gereden op naar een limestone-grot. (De brommer kon nog wel remmen hoor, maar de rem zat gewoon op een andere plaats, even wennen.) De limestone-grot was niet zo heel bijzonder, het was wel mooi, maar ja het was gewoon een grot. Verder gereden, zagen we een paar mannen die aan brommers aan het sleutelen waren. Wij stoppen en naar onze rem gewezen. Ze begrepen het meteen, het lasappaat kwam te voorschijn om het ijzer warm te maken, en de rem kon zo weer terug op zijn plaats worden gebogen.

Onze eindbestemming van vandaag zou Mahaxai zijn, daar wilden we ook overnachten. maar rond het middaguur waren we daar al. Dus hebben we aan het water wat gegeten en zijn we terug gegaan naar Tha Khaek. Mahaxai was wel een heel mooi plaatsje aan het water, met palmbomen, rijstvelden en schattige houten huisjes. Op de terugweg hebben we nog wat dorpjes bezocht en nog een grot. Terug in Tha Khaek hebben we, na een rondje markt, onze tassen opgehaald en naar een ander guesthouse gegaan(de jongen van ons guesthouse wilde 2 dollar commissie van de verhuurder van de brommer, en dat vonden wij niet tof en het andere guesthouse was 3 dollar goedkoper..). ' S Avonds heerlijk gegeten bij een locaal restaurant en toen het helemaal donker was de brommer weer ingeleverd.

Morgen naar Vientiane!

Tha Khaek (Laos)

2004-11-26T11:02:00.000+01:00

We zouden vanochtend met de VIP (ja, echt waar) bus naar Tha Khaek gaan, maar toen we om 6:45 klaar stonden voor vertrek, werd ons verteld dat de bus pech had gehad en dat hij niet ging. Nou ja, toen maar naar het busstation voor de locale bus naar Tha Khaek. Het was gelukkig een prima bus en hij stopte niet al te vaak. In Tha Khaek aangekomen, snel naar het guesthouse en even wat eten. Maar ook hier lagen de restaurants niet voor het oprapen. Uiteindelijk wel een locaal tentje gevonden, maar het eten was echt smerig. Dus terug naar het hotel en daar hebben we heerlijk ge-bbq't.

Pakse 2 (Laos)

2004-11-24T10:45:00.000+01:00

Vandaag een brommertje (nee, voorlopig geen fiets meer voor ons!) gehuurd om een rondje Bolaven Plateau te doen. Het Bolaven Plateau bestaat uit bergen, watervallen, koffieplantages en veel kleine dorpjes waar etnische minderheden wonen. Het was een lekker dagje, gelukkig niet zo heel warm. We hebben zo'n 200 kilometer gereden vandaag. Een aantal watervallen bezocht en wat dorpjes bezocht. De mensen hier zijn echt super vriendelijk en de kinderen zijn echt onwijs schattig! In een van de dorpjes besloten we maar even af te stappen van onze brommer, gelijk stond het halve dorp om ons heen. De opa begon een praatje met ons (in het Laotiaans...). Was echt een grappig mannetje met zijn bivakmuts op. We besloten dat het tijd werd om onze snoopy's op brommers die we in China bij een happy meal bij de MacDonalds hadden gehad te geven aan de kinderen. Het halve dorp heeft er naar staan kijken en gediscusieerd wat ze daar nu weer mee aan moesten. Was echt grappig om te zien. En van zo'n moment wilden we natuurlijk foto's nemen, dus de digitale camera te voorschijn gehaald. De kinderen wisten niet wat ze zagen, zichzelf op zo'n klein schermpje, hoe kan dat nou? Na een tijdje begon opa met de bivakmuts om geld te vragen en toen vonden we het maar eens tijd om te gaan.

200 kilometer op ééndag was toch wel een beetje veel. Zeker de terugweg naar Pakse was zwaar, het was inmiddels koud geworden en het spetterde een beetje. Daar zaten we dan met onze korte broek en t-shirt op de brommer. We werden flink uitgelachen door de locals. Ze zullen wel gedacht hebben, daar heb je weer van die stomme Falang (buitenlanders) die denken dat het warm is hier!

Flink verkleumd weer aangekomen in Pakse, nog een rondje gedaan op de locale markt en snel naar het hotel om op te warmen onder een koude (helaas, we hadden geen warm water) douche en op naar de Indiaan!

Pakse (Laos)

2004-11-23T10:35:00.000+01:00

Omdat er verder niet zo veel te doen was op Don Det hadden we besloten om vandaag maar verder te reizen naar Pakse. Erik-Jan en Vivi zouden ook vandaag weggaan op weg naar Cambodja, maar helaas was hun visa nog niet vanuit Vientiane op Don Det gekomen, die mosten nog een dagje op Don Det doorbrengen.

Na een klein stukje met een bootje in een soort grote pickup-truck met 3 rijen bankjes op weg naar Pakse. De wegen hier zijn goed, dus we kachelde lekker door. Maar na een uurtje klonk er een harde knal: lekke band! Iedereen uit de pickup en even snel een bandje verwisselen. Omdat dat hier (naar horen zeggen) wel vaker gebeurd, konden we binnen 10 minuutjes weer verder op weg naar Pakse. Na zo'n 3 1/2 uur heel aangekomen in Pakse. Het stadje Pakse is niet zo bijzonder, maar de omgeving is wel erg mooi. ' s Middags even een tukkie gedaan en daarna gaan eten bij de Indiaan. Nog even geïnternet, biertje gedronken en lekker slapen.

Don Det 2 (Laos)

2004-11-22T10:16:00.000+01:00

De eerste nacht in ons schattige bamboohutje aan de Mekong was koud maar voornamelijk erg kort! na eindelijk in slaap te zijn gevallen, schrokken we wakker van een of ander gegrom en gegil. Het leek wel of een tijger een varken aanviel. Maar er zijn toch geen tijgers op Don Det???? Erik-jan en Robin zijn de volgende dag op sporenonderzoek gegaan, maarzonder resultaat. Was het nou een slang, een tijger, of toch gewoon 2 vechtende honden? We zullen het nooit weten. Nadat de schrik een beetje was weggezakt, vielen we eindelijk weer in slaap. Maar helaas dit keer ook niet voor lang, want ergens op het eiland hadden ze opeens om 4 uur 's nachts een feestje! Keiharde Laos-'house' muziek.

Vol goede moed hadden we vandaag een fiets gehuurd om via de brug (die ten zuiden, of toch ten noorden?, Erik-Jan: help!!!!, van ons guesthouse lag) naar Don Khon te fietsen. Het eiland is echt super mooi, overal groene rijstvelden, palmbomen, ossen, mensen met punthoedjes en vooral veel water! Op Don Khon hebben we een waterval bezocht en zijn we door een paar kleine dorpjes gefietst. Maar het was zo ontzettend warm om te fietsen, dus hebben we maar besloten terug te fietsen naar Don Det om daar lekker de rest van de dag op het terras te zitten. Bij het terras aangekomen bleek dat Erik-Jan en Vivi het zelfde idee hadden. Dus het was weer een gezellige middag en avond slap lullen!

En ja, ook deze nacht hadden we een grommende tijger, en wel in het hutje naast ons! Joris (ja diezelfde als in Stung Treng) was een beetje ziek van de alchohol en de happy smokes, hij heeft een tijd lang gekotst en gescheten vanaf de rand van zijn balkon zo in de Mekong.......

Don Det (Laos)

2004-11-21T09:52:00.000+01:00

Vandaag met de 'speed' boot naar Laos. De boot was inderdaad snel, maar onderweg werd je zeiknat! Het was zo'n lang houten bootje, laag op het water en daar zat je dan met z'n achten in met je knieën in je nek. Gelukkig duurde het maar een uurtje naar de duane van Cambodja. Bij de duane aangekomen moesten we onze paspoorten inleveren en daarna moesten we één voor één in een hokje komen. Of we 3 dollar wilden betalen! "Waarvoor dan?" "Ja, voor de stempel in je paspoort." De stempel stond er al in, maar ja je wilt toch geen problemen midden op de Mekong en met drie duanebeambten om je heen. Dus na een beetje afdingen en ons laatste Cambodjaanse geld te voorschijn te hebben getoverd, zijn we er allebei met zo'n 1 dollar goed vanaf gekomen. Weer in het bootje gestapt en naar de overkant van de Mekong gevaren, voor de duane van Laos. Die vroegen 2 dollar (het was zondag, anders zou het 1 dollar zijn geweest!) voor de stempel in ons paspoort, en afdingen ging hier helaas niet.....

Eenmaal in laos aangekomen, op naar één van de 4000 eilanden in de Mekong, Don Det. Na een klein stukje met een een soort tuk tuk kwamen we aan in het plaatsje waar we de boot moesten nemen naar Don Det. Op Don Det, op zoek naar een guesthouse. Joris had van een vriend gehoord dat het SunSet guesthouse erg leuk moest zijn. Dus lopen dan maar..... Na een half uurtje in de hitte te hebben rondgelopen over Don Det hadden we dan eindelijk SunSet gevonden. We hadden voor 1 dollar per nacht een heel schattig bamboo hutje op palen, met een klein terrasje inclusief hangmat aan de Mekong. Er was allen geen stromend water, maar ja wat maakt het uit, dan douche je toch gewoon met een paar flessen water?! Don Det is een heel relaxed eiland, er is eigenlijk bijna helemaal niets te doen, behalve naar het mooie uitzicht staren en in je hangmatje liggen. Overal op het eiland waren happy shakes en happy cakes verkrijgbaar, ook bij ons guesthouse, dus er waren veel happy mensen...... De rest van de middag hebben we met Erik-Jan en Vivi (een Nederlands stel uut Groningen) lekker op het terras zitten kletsen. Erik-Jan heeft ons helemaal op de hoogte gebracht van alle gevaren die de tropen met zich mee konden brengen.....ieeeeee!

De reis naar de grens (Cambodja)

2004-11-20T09:37:00.000+01:00

Vandaag begon onze lange reis naar de grens van Laos. We hadden al van verschillende mensen gehoord dat in verband met een Azie-top in de hoofdstad van Laos, 22 november alle grenzen van Laos dicht zouden gaan voor anderhalve week, vanwege veiligheidoverwegingen. Dat was dus haasten! Na een nachtje buiten te hebben gesplapen in Smile Guesthouse zijn we vanochtend vroeg vertrokken naar Kratie. Ons werd verteld dat de busreis zo'n 5 uur zou duren, maar helaas dat ging niet door. Onze buschauffeur stopte om de 10 minuten (zo voelde het althans) en de stops waren behoorlijk lang. Na zo'n 7 a 8 uur waren we eindelijk in Kratie aangekomen. Gelijk allemaal mannetjes om ons heen, of we de dolfijnen wilden zien, of dat we misschien naar hun guesthouse wilden. Maar na duidelijk te hebben gemaakt dat we naar Stung Treng (plaats vanwaar we met de boot de grens over moeten) wilden, maakten ze ons duidelijk dat er geen bus naar Stung Treng gaat. Nou ja, daar sta je dan. Dan maar een taxi naar Stung Treng. Gelukkig was er nog een Nederlandse jongen (Joris, hi hi) waarmee we het bedrag van de taxi konden delen. Boven Kratie hielden ook de asfaltwegen op, kwamen we achter. Na zo'n 3 1/2 uur gehobbel hadden we Stung Treng gehaald. Het guesthouse4 waar we eigenlijk wilden blijven was vol, maar de eigenaar wist wel een ander 'goed' guesthouse vlakbij. Het guesthouse was echt ontzettend smerig, met hier en daar een paar kakkerlakken. Echt het slechtse wat we tot nu toe hebben gehad. Maar ja, er was niets anders in de buurt..... We hadden onderweg niet zo veel gegeten (eigenlijk alleen ontbeten) dus samen met Joris op zoek naar een restaurantje. Maar dat was niet zo makkkelijk. Na een tijdje te hebben rondgezwerfd hadden we dan eindelijk wat gevonden. Wat gegeten, biertje gedronken en snel naar bed, want morgenochtend gaan we met de boot naar Laos!

Phnom Penh (Cambodia)

2004-11-19T10:12:00.000+01:00

Onze Zwitserse vriendinnen aangeraden om naar ons oude Guesthouse "Smile" te gaan, wij door naar de bus richting Laos. Die dus morgen gaat, das lekker. Dan maar naar Smile. Daar bleek onze aanbeveling niet de meest goede inzet deze trip te zijn geweest. De dames hadden de laatste kamer. Maar.... we slapen gratis. Onze gastheer hangt een mosquitonet boven een matras, we kunnen een badkamer gebruiken, komt helemaal goed. Wel heerlijk om hier weer te zitten, maar de trip naar Laos gaat niet echt snel. Morgen 6 uur bussen naar Kratie, vandaar de boot of taxi naar de Sung Treng, de grens. Maar of we morgen Laos al zien betwijfel ik, maar we hebben geen haast.

James (U.K.) & Katherine (Alaska): James leek zowel op frequentie als duur te gaan winnen. In Sihanoukville kwamen hem voor de 7e keer tegen. Vanaf Sapa tot Sihanoukville, niet slecht. Maar Katherine zijn we afgelopen week in Smile voor de 3e keer tegengekomen, ze achtervolgt ons dus nu al een maand, van de grens China - Vietnam tot in PP...

Siem Reap (Cambodia) (2)

2004-11-18T09:57:00.000+01:00

Das vroeg, maar de moeite waard. Om even over 0500 zaten we de zon te bekijken die over het inmense Angkor Wat heenging. Wat een ding. Das dus niet gewoon een tempel, het is een hele stad geweest. Weer es wat anders. Hier hebben we 1,5 uur rondgelopen en zijn we verder gebracht (door onze tuktuk) naar Bayon. Een heel apart bouwwerk, allemaal torens (tempels) met gezichten. Niet getekend of ingekerfd, maar de stenen zelf vormen gezichten. Enig nadeel was dat de tuktukdriver niet helemaal fit was. Wij hadden 4,5 uur geslapen, hij 2 en hij had gedronken. Elke keer als wij dus een uurtje door een tempel liepen lag hij tukken. We weten nu in elk geval wel waar het woord "tukken" vandaan komt. Het is eigenlijk beledigend voor die bouwwerken, maar hebben hier dus maar een dag gelopen, misshien 10% gezien. Het is echt zo groot en mooi. En niet te vergelijken met andere bouwwerken, heel apart. We hebben dus de highlights gezien, we willen verder en het is nog al prijzig hier (maar de moeite waard). 's avonds uitgeput met onze Zwitserse vriendinnen Solaris gekeken, we begrepen er echt geen zak van. De engelse ondertiteling klopt voor geen meter, degene die dat heeft ingetypt moet dronken zijn geweest. Zodra een woord niet wist stond er "elephant". De eerste 10 minuten dus gemist door het lachen waardoor we de rest van het verhaal niet begrepen. Carina in slaap gevallen en ik ben na de film de tweede helft van Andorra - Nederland blijven kijken. 00.00 ging het licht weer uit, om 0700 de bus terug naar Phnom Penh, op weg naar Laos...

Siem Reap (Cambodia) (1)

2004-11-17T09:43:00.000+01:00

Das nog eens mooi. De tuktuks van busstation naar guest house zijn hier zo goed als gratis. Ze verwachten wel dat je met hen dan een trippie gaat doen, maar verplicht is niks. We hebben dus een uur rond gereden door het dorp van de Ankor Wats, uitgekomen bij het relaxte en daar dus ook de trip geregeld naar de Wats. Ff snel wat gegeten en film gekeken met 3 zwitserse meiden (zie foto op de site van redlodge).

Om 00.00 het bede ingerold, morgen de sunset in Angkor Wat bekijken, 4.30 opstaan, pff.

Sihanoukville/Phnom Phen (Cambodja)

2004-11-16T10:23:00.000+01:00

Na 4 uurtjes in de bus te hebben gezeten zijn we weer aangekomen in Phnom Phen (je moet via Phnom Phen reizen als je verder wil naar het noorden van Cambodja). Busticket geregeld voor morgen naar Siem Raep en weer terug gegaan naar het guesthouse aan het meer waar we de vorige keer ook sliepen. Vandaag gaan we niet zo veel doen, een beetje relaxen (voor de verandering) en internetten.

Sihanoukville (Cambodja)

2004-11-15T09:16:00.000+01:00

De afgelopen vier dagen hebben we doorgebracht in Sihanoukville: zon, zee, strand en ......duiken! Na een tijdje te hebben gezocht hebben we echt een super guesthouse gevonden. Wel iets boven ons budget, maar ach kan wel voor een keertje. We hadden een houten/bamboo hutje halverwege op een heuveltje. Vanaf ons balkon keken we zo uit over de baai en het strand. En niet onbelangrijk: ze hadden een hond van een jaar oud, Harley. Dus dat was spelen met de hond...De eerste middag hebben we lekker in een hangmatje gelegen en en boekje gelezen en 's avonds hebben we een filmpje gekeken met de andere gasten.

De tweede dag zijn we naar het strand geweest. Het strand kan nog steeds niet tippen aan de stranden van Thailand, maar het was een prima strand. Mooi wit zand, wat boompjes en een blauwe zee. De hele dag lopen kinderen en oudere vrouwen op het strand om hun spulletjes aan jou te verkopen. Je kon sarongs, armbandjes, fruit en zelfs kreeften kopen. Was een lekker relaxed dagje. 's Avonds in het guesthoude weer een filmpje gekeken en vroeg slapen, want morgen om 7 uur worden we opgehaald om te duiken!

Na gister een dagje op het strand te hebben gelegen hadden we besloten de derde dag door te brengen onder water: duiken! Was wel weer spannend om na 14 maanden niet gedoken te hebben het weer te gaan proberen. We hadden met z'n tweeen 1 divemaster, die voor we het water ingingen nog kort wat dingetjes heeft herhaald. Maar eenmaal onder water waren we zo weer gewend. De zichtbaarheid onder water was niet zo goed als vorig jaar in Honduras, maar we hebben tijdens de twee duiken die we hebben gedaan heel veel mooi koraal en veel mooie vissen gezien. En na een dagje duiken (7:00 tot 16:30) ben je echt helemaal gesloopt. Dus even snel op het strand wat eten en snel terug naar het guesthouse om weer een filmpje te kijken. Het film kijken was erg vermoeiend, we hadden moeite om ons ogen open te houden. Nog even wat gedronken aan de bar met een Canadees stel (uit Kelowna!) en de eigenaren van het guesthouse, Patrick en Julia (engelsen) en lakker slapen.

Na 11 uur te hebben geslapen zijn we weer heerlijk op het strand gaan liggen. Een beetje gezwommen, boekje gelezen en niets gedaan. 's Avonds weer een filmpje gekeken in het guesthouse en an de bar wat gedronken. Morgenochtend om 8 uur nemen we de bus terug naar Phnom Phen, om vervolgens de dag daarna door te reisen naar Siem Raep (de tempels van Angkor What).

Phnom Phen (Cambodja)

2004-11-11T13:34:00.000+01:00

You wrong, you fine, ten dollars

Wakker worden in de stad die ooit in het bezit was van een van de meest verschrikkelijkste mensen die hier op aarde hebben rondgelopen, Pol Pot. Vandaag maar eens gaan uitzoeken wat ie heeft nagelaten en na de Ankor Wats (die volgen over een week of zo) is dit het meest kenmerkende voor de historie van Cambodja.

Brommer gehuurd en op weg. Eerst even naar de bank, riels trekken met de credit card, ATM's kennen ze niet hier. Maar je kan alleen dollars krijgen, vervolgens kun je ze omwisselen (kosteloos) voor de riel, raarrr. Maar op zich niet nodig, de dollar is hier net zo gewoon als de riel.
Met riels op weg naar de Killing Fields, de massagraven waar de rode Khmer zijn gevangen achterliet.

Maar links en rechts afslaan blijkt beperkt in PP. We moesten links af, wel gek inderdaad dat we de enige waren. Of we willen afstappen. Gebarentaal maakte duidelijk dat de politieagent het niet tollereerde dat we daar afsloegen, zijn engels sprekende collega komt erbij:

You wrong, you fine, ten dollars

. De brommerverhuurder had ons echter al het hele verhaal voor gedaan. Zeggen dat we niet meer dan $1 willen betalen en hij vraagt dan hoelang we in PP zijn, 4 dagen zeggen. Als hij drijgt met het politiebureau, even zijn naam en nummer noteren, dan laat ie je zo gaan. Maar zover hebben we het niet laten komen. Hij ging zelf al afdingen naar $5, en vroeg hoelang we in PP waren. Ik zei dat we hier al 4 dagen waren, geen $'s in bezit hebben, maar dat ik hem wellicht blij kan maken met 10 riel, $2,5. Hij kijkt even naar z'n collega en accepteerd het. Een bonnetje wilde hij me niet geven... Volgende keer moet het voor $1 lukken.

De killing fields bestaan inmiddels niet meer uit verspreide skeletten, de kuilen zijn wel gebleven. In het midden een monument van zo'n 6 meter, opgebouwd uit schedels, gerangschikt naar leeftijd, beginnend bij 15..........Indrukwekkend en afschrikwekkend

Terug naar PP, S21, de gevangenis waarvandaan de rode khmer ze naar de killing fields bracht. De kaal schoolgebouw omgetoverd tot kleine houten en stenen cellen. Foto's van martelingen, alle gedetineerden, kinderen, vrouwen, mannen. De rode khmer (rood staat voor communisme, khmer is de bevolking hier) had alles zeer goed gedocumenteerd, waardoor alle gruweldaden makkelijk te bewijzen zijn. Zoals de 2 miljoen doden, de wijze waarop (kogels werden gespaard), wat voor soort mensen (alles wat een beetje gestudeerd had of een buitenlandse taal sprak) en de verspreiding, iedereen werd nar het platte land gestuurd. Maar de berechting verloopt volgens mij niet helemaal naar wens. Gevolg nu is dat 50% van de bevolking onder de 18 is en de verstedelijking hier weer opnieuw moet beginnen.

Relaxen bij het meer, film kijken vanuit de hangmat. De verschrikkingen van vandaag hebben echter ook een tegenpool. Cambodja bestaat uit een schitterend landschap, en relaxte en aardige bevolking, en tempels zoals we die nog nooit hebben gezien (zeggen ze, maar ben benieuwd, we hebben Inca's al eens bezocht).

Phnom Phen (Cambodia)

2004-11-10T13:05:00.000+01:00

Weer een dag brommer, dit keer zonder boetes, maar ook niet echt een bijzondere dag. Royal Palace & Silver Pagoda zou de hit worden. Om 11.00 uur was, zoals alles en dat wisten we, dat ding gesloten. Touren door de stad, even de Wat Phnom bezocht en om 14.00 terug. Kaartje gekocht, mogen we er nog steeds in, Carina was "te bloot" gekleed, terwijl we er toch rekening mee hadden gehouden.

We hebben het opgegeven en zijn verder gaan touren. De stad is vrij rustig, mooi weer en met 30 km/h is dat niet onprettig. Tussendoor nog een Watje bezocht en terug naar het Guest House. Niet alle films zijn al bekeken en de hangmat lonkt...

Phnom Phen (Cambodja)

2004-11-09T13:05:00.000+01:00

Eindelijk weer eens een normale grensovergang. Met de "speedboot" vanuit Vietnam, over de Mekong naar het centrum van Phnom Phen. Gigantisch mooi. De mekong is niet zomaar de Lossdrechtsplassen, het is echt big en dus mooi. De grens verliep soepeltjes. Niks uit te pakken, visa was zo geregeld, niemand deed lastig, das fijn. Binnen 4 uur op plaats van bestemming.

Phnom Phen, mooie stad. Rustig, maar dat heeft een nare reden. Een guesthouse uitgezocht bij het meer. Hangmatjes boven het water, gezamenlijke tv met dvd. Het wat kun je beter doen als je hier net binnen bent: de killing fields bekijken, indrukwekkende film. Vroeg naar bed om zo snel mogelijk het echt Cambodja te ontdekken...

Chau Doc (Vietnam)

2004-11-08T15:18:00.000+01:00

Vandaag nog een dagje in Vietnam, want morgen vertrekken we naar Cambodja. Omdat Chau Doc ook aan de mekong ligt hebben we weer een boottripje gedaan, dit keer van twee uur. Onze vrouwelijke 'chaufeusse' sprak geen woord engels, maar het was zeker de moeite waard. We hebben een floating fishfarm, een floating market en een Cham (moslim) dorpje inclusief moskee bezocht. Was echt super mooi en leuk om te doen. 's Middags hebben we een riksja genomen naar Sam Mountain, de hoogste berg in de Mekong Delta. Aan de voet van de berg ligt een pagoda dorpje, dus hebben we uiteraard tempels bezocht. Daarna eenlage en zeer zware tocht (35 graden met zon) naar de top Sam Mountain. Carina heeft (ondanks haar goede conditie...?)de top niet gehaald en is op driekwart blijven steken. Robin is nog wel de laatste 10 minuten omhoog gegaan. Het uitzicht vanaf de berg was echt onzettend mooi, je zag alleen maar groene rijstvelden water, heel veel water. In de verte zag je Cambodja liggen. Na een zware klim weer terug in het dorpje. Lekker rustig aan gedaan, beetje door het dorpje gelopen en vroeg naar bed, want morgen: de boot naar Cambodja!

Vinh Long/Chau Doc (Vietnam)

2004-11-07T15:14:00.000+01:00

Vandaag bestond de dag voornamelijk uit reizen met de bus en ferry naar Chau Doc. In Chau Doc zijn we verschillende reisagentjes afgegaan voor een bootticket naar Phnom Phen, Cambodja. We hebben het verder rustig aan gedaan en na te hebben gegeten in een floating restaurant zijn we terug naar het hotel gegaan, boekje gelezen en vroeg gaan slapen...

Mytho/Vinh Long (Vietnam)

2004-11-06T14:57:00.000+01:00

Was weer een vroegertje vandaag. Om 6 uur begon ons boottripje over de Mekong met twee zweedse meisjes die we gisteravond hadden ontmoet. Na eerst over de brede rivierte hebben gevaren en daarna via kleine kanaaltjes omringd door palmbomen en ander soort bomen was de eerste stop een markt. Daar hebben we even ontbeten en rondgelopen. het is echt ongelofelijk wat die mensen allemaal te koop aanbieden: van sokken tot kikkers, vissen en eenden. Je kijkt echt je ogen uit. Weer terug in de boot op weg naar de volgende stop: de Cocunutcandy-farm. Was grappig om te zien hoe de mensen daar van cocosnoten snoepjes maken, en ze smaakten trouwens niet verkeerd! Weer terug op de boot en door naar Cocunut Island. Dit was een heel mooi eilandje met heelveel fruitbomen, van appel tot papaya, en leuke houten huisjes. Inmiddels zitten de 4 uur dat de boottrip zou duren er al bijna op. Maar we konden niet terugvaren naar het haventje van Mytho, we moesten via een eilandje met de ferry terug naar Mytho. Ja dat heb je als je een illegale boottrip neemt....

Terug in Mytho op naar het busstation om onze volgende stop in de Mekong Delta te bezichtigen: Vinh Long. Het was maar een kort ritje, maar de omgeving was echt ontzettend mooi. We reden langs de mekong en zagen mensen met die Vietnamese punthoedjes op in hun roeibootje varen en vis vangen. Aan het einde van de middag in Vinh Long aangekomen. We vonden Vinh Long niet zo leuk en wegens financiele redenen (we hadden niet zoveel Vietnamees geld meer) hebben we besloten morgen door te gaan naar Chau Doc.

Saigon/Mekong Delta(Vietnam)

2004-11-05T14:38:00.000+01:00

Vandaag was het dan eindelijk zover: tunnelkruipen! In een minibusje met zo'n 10 andere toeristen (ja, we hadden een toertje geboekt...) op naar de Cu Chi tunnels. We dachten dat we alleen het transport hadden geregeld maar eenmaal aangekomen bij Cu Chi bleek dat we met die 10 andere toeristen en een gids de tunnels gingen bekijken. En daar hadden we niet zoveel zin in, dus even vragen aan de gids hoe laat de bus weer terug ging naar Saigon en de tunnels zelfstandig doen. Maar dit vond onzegids geen goed idee en hij wilde ook niet zeggen hoe laat de bus weer terug ging. Dus helaas....... Na eerst een korte documentaire te hebben bekeken over de tunnels dan op naar het echte werk. De gids liet ons een inimini gaatje in de grond zien, wat een van de ingangen van de tunnels was. Je kon zelf proberen er in te gaan, maar helaas daar waren wij iets (ja echt ietsjes maar) te dik voor. Na dat de gids ons een aantal boobytraps had laten zien (echt afschuwelijk) en een tank ging het echte werk dan eindelijk beginnen: onder de grod en kruipen maar. Je kon kiezen hoe ver je ging kruipen, het verst was 100 meter, dat konden wij wel....dachten we. Maar de tunnels waren zo nauw dat we er na de eerste 20 meter maar snel uit zijn gegaan. Maar we hebben het gedaan!

Na het toertje naar Cu Chi weer terug in Saigon. We hebben onze spullen gepakt en zijn op weg gegaan naar het busstation voor de bus naar Mytho, in de Mekong Delta. We zaten net op tijd in de bus, het begon gigantisch hard te regenen. Gelukkig zaten we de komende twee uur in de bus, droog.

HCMC (Vietnam) 3

2004-11-04T13:12:00.000+01:00

Tunnelkruipen is verplaatst naar morgen. Rond lunchtijd hebben ontbeten en de planning gemaakt voor de Mekong Delta. Je wordt hier omvergelopen door de touroperators, dus niemand die je verteld of er ook een gewone bus gaat. Tourist office biedt uitkomst. Kaart van de Mekong gekregen, de beste plekjes te horen gekregen en de bus vertrekt elke 15 min, geen probleem dus. Tunnelkruipen is vastgelegd voor morgenochtend. Voor vandaag alleen Ho Chi Minh museum, wat heeft hij zijn hele leven gedaan? Gelukkig was bijna 50% van de info in het Engels, er wordt ook aan ons gedacht. Was een snelle trip. Om het zich makkelijk te maken hadden ze veel foto's dubbel. Verder de levensloop van Bac Ho. op zich interessant, hij is geen doorsnee communist zoals Lenin, Stalin en Mao, maar dat heb je vrij snel gezien.

Terug naar het Hotel, BBC World heeft de tweede Nederlander in nieuws, Ruudje heeft 4 keer gescoord, dus ook maar even de wedstrijd gekeken, info over Cambodja en Mekong doorgenomen. That's it for today, morgen dus de tunnels en op naar de Mekong Delta...

HCMC (Vietnam) 2

2004-11-03T13:32:00.000+01:00

Uitgeslapen en cultuur snuiven was de planning. Dat cultuur snuiven bleek wat heftiger dan verwacht.

Ze hebben hier pauze van 11.00 tot 1400, das als je als toerist uitslaapt dan kun je dat beter tot 1400 doen, kwamen we achter toen we voor de Laos ambassade stonden voor het Visa (voor Cambodja krijgen we hem aan de grens). Vervolgens waren ze er wel binnen 30 min. mee klaar, de vietnamezen in China hadden er 8 dagen voor nodig!! Verder streepten ze onze bordercrossing door. Die grensovergang is niet voor toeristen, wel vertelde de ambassadeur erbij dat we er gewoon naar toe kunnen gaan, hij kan het alleen niet op de Visa zetten, No Worries!!

Door naar Ho Chi Minh City Musea. Bijzonder, maar dat moet je niet verkeerd opvatten. Waarom heb je daar in hemelsnaam bankbiljetten van over de hele wereld, zelfs een 10 gulden biljet uit 1968?????? Raar. Verder het e.e.a. geleerd over de historie maar heel bijzonder was het niet, dat kwam later...

Op naar het Reunification Palace. Geen idee wat het was, maar lag op de route. Blijkt het oude regeringsgebouw van Zuid VN te zijn. Na de overwinning van het Noorden in '75 volledig in tact gelzen. Zeg maar het lokale Oval Office uit die tijd. Grappig, maar niet heel bijzonder, dat zou komen in het museum over de periode dat dit gebouw in gebruik was...

War Crime Museum... Nergens staat dat je stil moet zijn, maar je doet je mond niet open als je daar rondloopt. Zaal 1 bestaat uit foto's van en genomen door omgekomen journalisten in de Vietnam oorlog, zowel buitenlanders als Noord Vietnamezen. De amerikanen lieten destijds de pers toe (was de laatste oorlog dat ze dat hebben gedaan) waardoor je dus talloze foto's vanuit het slagveld krijgt. En das niet misselijk. Bovendien zijn het fotograven die wereldwijd prijzen hebben gewonnen, de foto's zijn dus ook gewoon mooi. Je komt weer buiten en je hoeft je niet af te vragen of die boekenverkoper een veteraan is, 1 oog, geen armen, 1 been. Je blijft dan stil. Door naar zaal 2, ook foto's. Maar dan van na de oorlog. Zoals elke oorlog was ook deze een verschrikking, maar de nasleep die Agent Orange en Napalm hebben gehad doen je schrikken. Verminken (huidaandoeningen, vergroeiingen) van kinderen die ver na de oorlog geboren werden. Ze hebben misgroeide ongeboren babies op sterk water staan. Foto's van grote stukken land waar de natuur voorlopig niet in zijn oorspronkelijk gedaante zal terugkeren. Je blijft stil.

Het meest onbegrijpelijke is eigenlijk hoe weinig we van de oorlog hebben meegekregen in de afgelopen weken als je dit museum ziet. De Vietnamezen praten er heel makkelijk over, vergeven en vergeten, no worries. We hebben nu het beeld gekregen naast de verhalen die we in Kon Tum gehoord hebben. En dat beeld is anders dan Platoon. Het museum is natuurlijk eenzijdig, maar Hanoi Hilton had het het daadwerkelijk over hoe slecht de Fransen voor de VNezen waren, en hoe goed zij voor de VS. Dat kwam je hier niet tegen. De gevolgen van booby traps e.d. zie je niet, maar ze zeggen ook niet dat ze het niet deden. Vrij objectief (en helemaal als je bedenkt dat het hier communistisch is).

Terug naar het centrum, tijd om weer op het zelfde terras te gaan zitten. Maar eerst internetten. Van Gogh haalde vanacht BBC World. Aangezien bij ons beeld en geluid een half uur uit elkaar liepen duurde het even voor dat we ongeveer doorhadden wat er was gebeurt. En dan wordt je weer even stil. Het rare is alleen dat je het hier niet beleefd. Je neemt het op, leest over de manier waarop het is gebeurt, de demonstratie(s), je ziet de telegraaf voorpagina. Maar op deze afstand blijft het oppervlakkig, raar is dat. Uiteindelijk het ligt aangedaan in de kroeg en tussen de ratten door teruggelopen naar het hotel, morgen tunnelkruipen...

Ho Chi Minh City/ Saigon (Vietnam)

2004-11-02T11:59:00.000+01:00

Mui Ne dus echt niks voor ons, door naar de stad van Bac Ho (oom Ho), Ho Chi Minh City (HCMC), vroeger Saigon. 's Avonds aangekomen en de Kho San Road van Saigon gegaan. Heerlijk hotel, en straten zoals een stad moet hebben. Tot 0100 op het terras gezeten, kijkend naar de brommers en natuurlijk weer James (Engeland) tegengekomen. Die gozer achtervolgt ons (of wij hem) al sinds de treinrit naar Sapa, dit was onze 6e ontmoeting en geen slechte. Voor een biertje hebben we zn lonely planet van Laos gekocht, ging ie toch niet naar toe. De Chinezen zijn koning in het kopieren/ namaken van echt alles, maar die Vietnamezen hebben de kopiermachine uitgevonden, kan niet anders. Dus voor 1,5 euro de lonely planet van cambodja gekocht en 2 leesboeken aangezien we bijna alles uithebben. Nu alleen nog Harry Potter verkopen. Geruild voor een LP Rusland in Irkutsk, weegt 3 kilo en is niet mijn smaak.

Om 0100 nog even snel een koude douche genomen, tis hier snikheet, hebben we nog niet gehad. Ca. 35 gr.

Mui Ne (Vietnam)

2004-11-01T13:57:00.000+01:00

Dalat vonden we niks, dus snel weg en op naar de witte stranden, palmbomen en blauwe zee van Mui Ne. Na 5 uurtjes in de bus te hebben gezeten kwamen we aan in Mui Ne. Door de buschauffeur werden we gedropt bij een hotel, die natuurlijk wilde dat we daar bleven overnachten. Maar we hadden onze zinnen op een ander hotel, met bamboo-hutjes op het strand, gezet. Dus we besloten over het strand naar dat hotel te lopen. We hebben zo'n 4 km over het strand gelopen en dat is best zwaar in zo'n 30 graden (niet met volle zon, maar toch). Terwijl we over het strand liepen vonden we allebei het strand niets. Oke, er was wel wit zand en er waren palmbomen, maar de zee was niet helder blauw en zat vol met kwallen, dus zwemmen ging ook niet door. We hadden wel een leuk hutje, niet op het strand maar op zo'n 10 meter er vandaan. Mui Ne was ook helemaal uitgestorven. In osn hotel waren misschien nog 3 andere gasten en in alle andere hotels precies hetzelfde. Het was dus een beetje een dooie boel. 's Middags nog even een uurtje op het strand en in de hangmat gelegen en maar vroeg naar bed.

We waren van plan om een aantal dagen in Mui Ne te blijven, maar omdat het zo tegen valt hebben we besloten morgen door te gaan naar Saigon (of: Ho Chi Minh City). Het ziet er dus naar uit dat we eerder dan de datum op ons visum Vietnam zullen verlaten en naar Cambodja zullen gaan. En ja, daar hebben ze ook strand!

Dalat (Vietnam)

2004-10-31T13:46:00.000+01:00

Vandaag een beetje door Dalat gelopen. We hadden geen zin om een brommer te huren om de omgeving te bekijken, dus even rustig aan vandaag. Na wat rond te hebben gelopen op de markt zijn we naar het Crazyhouse gegaan. Dit was een soort art gallery in een Alice in Wonderland stijl. Het bestond alleen maar uit kamers met daarin bedden, de een met beren de ander met spinnen. Na 5 minuten hadden we het wel gezien, daar was dus niet zo veel aan. Toen door naar een pagoda (tempel). Dat werd ook een erg kort bezoek, want die was dicht. Omdat Carina zich niet zo lekker voelde zijn we terug naar het hotel gelopen en is Carina 'even' op bed gaan liggen. Ze heeft van twee uur s' middags tot half 7 s'avonds geslapen. Robin heeft ondertussen in het cafe/restaurant van het hotel een beetje zitten kletsen met Steve (een schot). Na 4 1/2 uur geslapen te hebben voelde Carina zich gelukkig al weer wat beter en hebben we 's avonds wat gegeten en nog een rondje over de markt gelopen.

Buon Ma Thuot/Dalat (Vietnam)

2004-10-30T13:34:00.000+02:00

Van onze gids gister kregen we de tip om de volgende dag naar Buon Ma Thuot te gaan, een andere plaats in de Central Highlands. De natuur daar moest echt heel erg mooi zijn. Dus wij om 7 uur vanochtend de bus naar Buon genomen. Rond het middaguur kwamen we daar aan, in the middle of knowhere. We vonden het niet veel bijzonders, dus besloten we door te reizen naar een andere plaats. Onze eerste keus was Mui Ne (plaats aan de kust), maar die bus zou pas de volgende dag gaan. Dat ging dus niet door, want we wilden daar echt vandaag weg. Na een beetje op de kaart te hebben gekeken besloten we naar Dalat (ook in de hooglanden) te gaan, als een soort tussenstop voor Mui Ne. De bus zou er 5 uur over doen om in Dalat te komen. Na drie keer zoveel te hebben betaald voor een kaartje dan de Vietnamezen, gingen we met zo'n 16 man in een klein busje (waar maar 9 zitplaatsen in zijn) op weg naar Dalat. We waren nog geen uur onderweg en de mevrouw die naast Carina zat vroeg aan de bijrijder een paar plasticzakjes en begon over te geven in het zakje. De rest van de resi heeft ze om het half uur in een zakje zitten kotsen. Was echt goor, maar ook aanstekelijk. Steeds meer plasticzakjes werden door de bus gepaast. het leek wel of de hele bus aan het kotsen was, en wij de enige die dat niet deden. Rond half 7 aangekomen in Dalat (ligt op 1500 meter hoogte) en daar is het een stuk kouder. Het vest kon de tas weer uit!

Kon Tum (Vietnam) 2

2004-10-29T13:10:00.000+02:00

Omdat wij de Lonely Planet van Zuidoost Azie hebben en niet die van alleen Vietnam, stond er over Kon Tum niet veel in. Dus op naar het toeristenbureau om te vragen wat er allemaal te doen is in Kon Tum en omgeving. Het toeristenbureau had twee brommertours in de aanbieding, eentje naar de former battlefields en eentje naar kleine dorpjes rondom Kon Tum waar de mensen van de etnische minderheidsgroep Bahnar wonen. We hebben allebei de tours gedaan. Om 10 uur vertrokken we met onze 2 chauffeurs, waarvan er een engels sprak en dus de gids was. Na zo'n uurtje te hebben gereden achter op de brommer door het mooie landschap en heerlijk in de zon kwamen we aan bij een monument opgericht ter nagedachtenis van de doden in de Vietnamoorlog. Het monument op zich was niet zo bijzonder, maar naast het monument stonden twee VC-tanks. Robin kon het natuurlijk niet laten om er even in te kruipen. Daarna door naar de former battlefields. Onze gids ging een beetje op de grond snuffelen en vond al snel de resten van explosieven, kogels en een 'zakje' (althans wat er van over was) van het Amerikaanse leger met de teskt 25 mg melkpoeder. Verder heeft hij ons de kraters van bommen laten zien. Na daar een beetje te hebben rondgelopen zijn we weer terug richting Kon Yum gegaan. Daar zijn we naar verschillende kleine dorpjes geweest waar mensen van de etnische minderheidsgroep Bahnar wonen. De huizen in de dorpjes waren gemaakt van een soort klei gemixt met bamboo en de meeste stonden op palen. Elk dorp had een eigen communityhouse. Dat was een heel hoog 'huis' op palen met een groot rieten dak. Daar werden bijeenkomsten gehouden en gefeest. Een van de dingen die de mensen in die dorpjes maken zijn hangmatten. Je zag verschillende meisjes hangmatten weven, echt super knap hoe ze dat doen. En uiteraard erg mooi. Na een lange dag op de brommer bracht onze gids ons naar een restaurant waar we een kopje koffie gingen drinken (onwijs lekkere koffie!). De eigenaar van het restaurant was tevens een kunstenaar. Hij had in de tuin van het restaurant beelden staan die hij gemaakt had van resten van bommen en tanks. Heel apart.

Kon Tum (Vietnam) 1

2004-10-28T11:59:00.000+02:00

Het was een vroegertje vanochtend, om 6 uur ging onze bus naar Kon Tum. Gister hadden we het plan om naar Na Thrang te gaan, maar ook de weerberichten voor Na Thrang waren niet al te best, dus dan maar niet naar de zee en naar de Central Highlands. De Central Highlands liggen tussen de 500 en 1500 meter hoogte in (ja, de naam zet het al) het midden van Vietnam. De highlands staan bekend om de vele rijstvelden en koffie- en theeplantages, ff wat anders dan wit strand en palmbomen.

Het was een zware dag in de bus. Rond 18:30 zijn we aangekomen in Kon Tum, met een zere kont van het zitten de hele dag. Dus snel wat eten, rondje over de markt lopen en slapen.

Hoi An

2004-10-27T09:05:00.000+02:00

Ja das lekker, voor dit weer hadden we net zo goed in NL kunnen blijven. Vanaf gisteravond regen, regen en regen. Straten staan nog niet blank, maar dat kan nooit lang duren. Dus dat betekende een lang ontbijt tot een uur of 12. Daisy en Tara (de Aussies waar we in Sapa mee in de trein zaten) kwamen erbij zitten. Even de prijzen vergeleken en we doen het niet slecht. We worden overal afgezet, logisch, maar we zitten onder het toeristische gemiddelde lijkt me. We zijn wel op zoek naar de juiste prijs voor de 1e Engelsetalige krant die we eindelijk hebben gevonden. Op de krant staat 1.5 euro, gisteren voor 0.75 gekocht en vandaag voor 0.25, die snap ik nog niet helemaal, morgen probeer ik hem voor 0.1. Rare economie hier. Rond lunchtijd zijn we onze broeken gaan passen bij de twee enigsins op leeftijd zijnde dames. Die leeftijd weerhoudt ze niet van handtastelijkheden, sexe maakt niet uit trouwens. Ik ga toch maar aannemen dat dit cultuur is, anders zouden we moeten vaststellen dat de oude 1 gezinspolitiek hier iets te ver is gegaan, ze lijken echt allemaal op hun eigen geslacht te vallen. Zelfs militairen zijn hand in hand gespot (wat natuurlijk wel weer vriendelijk overkomt, hoe zijn de Amerikanen daar destijds mee omgegaan?). De "spijkerbroek" van C. moet wel behoorlijk aangepast worden. Over mijn broek ben ik redelijk tevereden, paar kleine aanpassingen. Vandaag zal het niet meer zijn dan eten en de broeken nogmaals passen. Mazzel dat Internet hier lekker traag is, hebben we wat te doen. Wel even gemsnd voor het eerst hier en sprak mn studiemaatje Lokhin, sinds gister Drs. Lokhin.

Het weerbericht laat zien dat het hier tot het weekend regent. Dus als de broeken klaar zijn vandaag, op naar Nha Trang, duikersparadijs van VN. Maar al Denen gesproken die net daar zijn geweest, slechts zicht, misschien slechts een korte duik en terug naar de cultuur, we zien wel!

Hoi An (Vietnam)

2004-10-26T09:04:00.000+02:00

Na weer een nachtje en een uurtje met de mini-bus zijn we aangekomen in Hoi An. We deelde het mini-busje met 5 andere toeristen, waarvan er 1 een tip had gekregen voor een hotel. Kijken kan geen kwaad dachten we. We hebben voor $6,50 een driepersoonskamer met marmeren badkamer en op de benedenverdieping...een zwembad! Werderom geen slechte deal. na te hebben ingecheckt zijn we snel op zoek gegaan naar een restaurantje voor het ontbijt. En dat was niet moeilijk in Hoi An, er zijn restaurants genoeg hier. Na een rondje te hebben gelopen vonden we het tijd om het zwembad maar eens uit te gaan proberen, maar helaas was het water niet zo heel erg warm. het was een kort zwembadbezoek. Dus maar weer snel het stadje in. Hoi An bestaat uit een nieuw gedeelte en uit een oud centrum. Het oude centrum bestaat uit kleine straatjes met souvenirswinkeltjes, art galleries, musea, tempeltjes en uiteraard kleermakerswinkels. Na een stukje te hebben gelopen hoorde we uit een klein klaslokaaltje kinderen heel hard engelse woorden roepen. De lerares kreeg ons in de gaten en vroeg of we binnen wilden komen. De kinderen gingen ons in het engels allerlei vragen stellen: Hoe heet je? Hoe oud ben je? Ze waren 10 jaar oud en ze hadden pas voor 8 weken engelse les. Was echt super geinig. We moesten onze namen op het bord schrijven en per letter uitspreken, de kinderen zeiden het dan met z'n dertigen na. Na de engelse les zijn we via de Japanese Covered Bridge verder het oude centrum ingelopen. Omdat overal waar je loopt je de kleine kleermakerswinkeltjes ziet, konden we de verleiding niet weerstaan om toch even een kijkje te nemen. Na lang gedup wat we zouden laten maken, hebben we besloten ieder een broek op maat te laten maken. Morgen zal de eerste fitting zijn, zijn benieuwd. Nou ja, voor $9 kan er niet veel misgaan, toch? 's Avonds aan de rivier in het stadje gegeten en wat gedronken met een Amerikaanse journalist die we op de trein al hadden ontmoet (hij schrijft een stuk over reizigers die in Hoi An kleiding laten maken en fotografeert hen) en met nog een Australisch stel die we al eerder in Hanoi hadden ontmoet. Was een gezellig avondje. Morgen staan de My Son ruines en het strand op het programma.

Ergens tussen Cat Ba en Hoi An

2004-10-25T08:51:00.000+02:00

Lekker zo'n dag reizen. Bestond vernamelijk uit eten en drinken in Hanoi. Rond 11.00 uur (boot - bus) aangekomen, om 19.00 uur pas de trein door naar Hoi An. Ga ik je niet verder mee lastig vallen, Hanoi hebben we wel gezien nu...

Cat Ba Island (Vietnam)

2004-10-24T09:19:00.000+02:00

Vandaag was het dan eindelijk zover: we gaan met de boot naar en door Halong Bay varen. Halong Bay bestaat uit meer dan 3000 eilandjes die uit de zee oprijzen. Het zijn een soort rotsen die op de zee ophoog komen. Sommige eilandjes hebben een strandje. Halong Bay staat op de Unesco World Heritage lijst. Halong betekent letterlijk in het Vietnamees: waar de draak in de zee gaat. De legende gaat dar de eilandjes van Halong Bay zijn gevormd door een grote draak die in de bergen leefde. Als die draak naar de kust rende sloeg zijn zwiepende staart gaten in de grond. Als hij in zee sprong werden de gaten die zijn staart eerder hadden geslagen in de grond gevuld met water, zo bleven alleen de hoogste pieken van het land zichtbaar.

Om 9:00 vanochtend begon onze boottrip naar Halong Bay. Het weer was gelukkig beter dan gister dus dat beloofd veel goeds! We hadden samen met Jelle en Roos een privéboot gehuurd (was zelfde prijs als dat je een gewoon tripje boekte, alleen konden wij nu zelf bepalen hoe laat we weg wilden, waar we heen wilden enz, goeie deal dus!). Hoewel het bootje wel een schilderbeurtje kon gebruiken was het een heel schattig bootje. Een oud houten vissersbootje, met een kleine kajuit en een klein voordek. Na eerst nog even naar de etensvoorraadboot en de tankstationboot te zijn gevaren, gingen we de zee op. Het was echt geweldig mooi om al die begroeide en niet-begroeide rosten zo uit zee te zien rijsen. Echt heel apart, zeker als je daar met een bootje tussendoor vaart. Het was heerlijk weer, dus we zaten met zijn vieren op het voordek kopjes thee, die een van onze kapiteinen had gezet, te drinken. Die thee was echt niet te zuipen; maar we hebben vriendelijk gelachen en hem bedankt voor de thee. Zodra hij even niet keek hebben we snel het kopje leeggekiepert overboord...of ie het door had?????? Na een paar uurtjes te hebben gevaren tussen de prachtige eilandjes vond onze kapitein (die Vietnamees engels spreekt) het tijd voor een uitje: een grot bekijken. Met z'n tweeen probeerden ze de boot aan te meren voor de grot, maar dat ging niet zo heel makkelijk. Met een bamboo stok en wat gespring heen en weer over wat rotsen is het ze dan eindelijk gelukt om de boot 'aan te meren'. Zullen ze dit nooit eerer gedaan hebben??? Maar goed, we waren bij de grot. Een van de kapiteinen (degene die geen woord engels sprak!!!) was onze gids in de grot. Jullie begrijpen dat he dus een zeer educatief bezoekje was. Ja wat kan ik zeggen van de grot: het was een grot. Na wat bewonderende kreten richting onze 'gids' zijn we maar weer omgekeerd en terug naar de boot gegaan. De Vietnamees engels sprekende kapitein kwam ons vertellen wat er voor de rest op het programma stond voor de dag. Maar we verstonden er echt geen bal van, het klonk of ie zei dat we naar Cambodja en naar Suriname zouden gaan, dus die hebben we er dan ook maar ingehouden. Zodra een van ons oiets over Cambodja of Suriname zei begon hij weer een heel (onverstaanbaar) verhaal af te steken en maar te lachen. Inmiddels was het al zo'n 1 uur en we begonnen toch wel wat honger te krijgen, dus met handen en voeten uitgelegd dat we wilden eten. "Yes, yes, one moment" kregen we als antwoord, dus dat kwam in ieder geval over. We zijn naar een super mooie plek gevaren, omgeven door de rotsige eilandjes en grotten, het leek wel een soort lagune. Daar stopte de boot en werd de lunch op tafel gezet. Het baaitje was echt super stil en wij vonden het de ideale plek voor de lunch en een duik in de Chinese zee. Maar deze rust werd snel verstoord door een naderende boot: een politieboot. De politieboot meerde naast onze boot aan en de politieagent (hij was alleen) kwam bij ons aan boord. Met een big smile zei hij tegen ons dat iedereen die hier kwam de politie moest betalen om hier te mogen liggen met een boot en om foto's te maken. Wij gaven als antwoord dat we geen geld gaven en toe vertrok hij weer, maar we moesten wel een andere plek vinden om die duik te nemen en te lunchen. En in Halong Bay is dat niet zo moeilijk, want overal is het prachtig. na een heerlijk kommetje rijst, gebakken ei en een visje hebben we dan eindelijk in de Chinese zee gezwommen, heerlijk. Na een tijdje te hebben ronsgespartelt zijn we weer verder gegaan met de boot. Volgens de kapitein zouden we naar Monkey Island gaan. Nou prima dachten wij. Hij vertelde ons ere wel even bij dat we moetsen betalen aan de politie op het eiland om erop te mogen. maar daar hadden we natuurlijk geen zin in. Aangekomen bij Monkey Island bleef de boot vlak voor het strandje met een paar aapjes liggen. Op het strand stond een politieman al druk te zwaaien naar ons dat we op het strand moesten komen om te betalen. maar wij hadden helemaal geen trek om naar het strand vol toeristen te gaan, dus zijn we lekker van de boot gesprongen en wat rondgedobbert. Maar de politieman bleef maar aan de gang, we moesten betalen voor dat de boot daar mocht liggen en dat we daar zwommen. Maar wij begrepen dat natuurlijk niet......:-) Hij dacht, ik moet het anders aanpakken, de politieagent stroopte zijn broek op en stapje in een klein bamboobootje en kwam onze richting op roeien. Bij de boot aangekomen vroeg ie (ja hij ook weer) met een big smile of we wilden betalen. We zeiden nee, hij stapte weer in zijn bootje trug naar het strand. Het werd wat frisser op de boot we vertelde de kapitein dat we terug naar Cat Ba wilden. Bij Cat Ba aangekomen zijn we nog tussen de vele bootjes en huisjes op het water gevaren. De ene is een restaurant, de ander een huisje, weer een ander een tankstation; echt een dorpje op het water. Na een vermoeiende dag op het water een lekkere warme douche en seafood eten! Vandaag vroeg naar bed toe, want morgenochtend om 5:45 vetrekt de boot terug naar Haiphong. Oooohhh, wat een zwaar leven he?

Cat Ba Island (Vietnam)

2004-10-23T09:17:00.000+02:00

Na een zware reis op vrijdag aangekomen op het eiland Cat Ba. Vanochtend helaas de boot gemist op 10 minuten, dus een ochtendje CNN kijken in Haiphung. Op de boot kennis gemaakt met de Zuid Afrikanen Murray en Brat, voor zaken in Azie en even snel vakantie in Vietnam. Om 1600 hadden we de eerste serieuze maaltijd van de dag, zeevoer, heerlijk. Met Murrayzijn we direct doorgegaan naar de Kiwi bar. Op de site kun je lezen dat hij een hekel heeft aan warm bier. De Kiwi bar (flightless bird bar)had, als een van de weinige cafe's hier, koud bier. We zijn dus daar maar even gebleven. Goed doorgezakt tot een uur of 00.00 en de volgende ochtend blij dat we niet op het aanbod van Murray zijn ingegaan om mee te gaan op de boottrip. Afgesproken met, ook op de boot ontmoete, Jelle en Roos (ja echt overal stikt het van de Nederlanders), om met z'n vieren een boottocht te doen, maar dan een dag later.

Zaterdag dus vrij weinig gedaan. Maar even het strand opgezocht, maar dat was niet veel. Het tropiche eiland met palmbomen moet nog even wachten. Dus dan maar genieten van het heerlijke eten. Aangeschoven bij Roos en Jelle (kok in de Republiek, Bloemendaal) die weten wat lekker eten is. Stomtoevallig was het eten naast de Kiwi bar, dus hebben de barkeeper nog maar even een hand gegeven. Murray was er natuurlijk (een van zijn verborgen talenten is zijn lever) en uiteindelijk hebben we met een groep van 15 man (canadezen, zuid Afrikanen, Engelsen, Aussies, Denen en wij dan) hints lopen spelen. Dit keer maar op tijd naar huis, de boot wacht morgen naar volgens de legende uit het slaan van een drakenstaart ontstane Halong Bay.

Sapa (Vietnam 2 + 3)

2004-10-21T08:41:00.000+02:00

De afgelopen dagen hebben we een scootertje gehuurd om de dorpjes en de natuur rondom Sapa te gaan bekijken. Na het brommerrijden in Hanoi, is dit wel even iets anders. Robin moest ook even wennen, want hij kon zijn toeter niet meer veelvuldig gebruiken. De eerste dag op de scooter zijn we naar twee dorpjes gereden waar de Hmong-mensen wonen. Dit is een van de bergstammen in Noord-Vietnam. De weg daar naartoe was echt super mooi. Alleen maar bergen en terrassen van rijstvelden. Gelukkig was het weer een beetje opgeklaard, was de mist een beetje weggetrokken en scheen af en toe het zonnetje. Langs de weg zag je vrouwen lopen in de kledij van de bergstam waar zij toebehoorden, was echt geweldig gezicht. Aangekomen in het eerste dorpje werden we bestormd door de inwoonsters. Allemaal probeerden ze hun spulletjes te verkopen. je kon bijna geen kant meer op, want ze hadden ons (heel slim) ingebouwd. We wilden wel een deken en een t-shirt kopen, maar de prijzen hier lagen veel hoger dan in Sapa zelf en onderhandelen over de rpijs ging moeizaam. Dus helaas, niets gekocht. Maar na een brommerritje over een met zand en stenen bedekte weg, wilden we wel iets eten. Op zoek naar een restaurant, of althans iets wat daar op lijkt. We hadden een houten, open, huisje gevonden waar we wel wat noodle-soep konden eten. De kok heeft de hele maaltijd met enorm trillende handen klaargemaakt, of dit nu was dat hij zenuwachtig was omdat er twee westerlingen kwamen eten of dat het kwam van de waterpijp naast de tafel, zijn we nog niet helemaal uit. Maar het resultaat was heerlijk, hij was alleen een beetje uitgeschoten met de peper! na de heerlijke lunch zijn we weer op de scooter gestapt en naar een dorpje aan de andere kant van Sapa gereden. De wegen waren daar gelukkig wel beter. In dat dorpje woonden de Red Zao mensen. Zij waren te herkennen aan de rode soort tulband die ze op hun hoofd droegen. Ook daar kwamen de inwoonsters gelijk op ons afgestormd om hun spullen te verkopen. En wij maar honderduizend keer nee zeggen en vriendelijk bllijven lachen, maar op een of andere manier dringt het niet zo tot hen door. Als bijvoorbeeld tegen een van de meisjes zegt dat je geen deken wil kopen, dan vraagt de ander die 3 centimeter verderop staat en exact hetzelfde deken in haar handen heeft of je misschien die wel wil kopen en zo gaat het een tijdje door. En wij maar vriendelijk blijven lachen. Je kan ook gewoon niet boos worden op die kleine schattige meisjes en omaatjes met vaak maar 1 tand en uitgelubberde oorgaten, die je lief glimlachend blijven aankijken...... Na een beetje te heben rondgecrost door het dorpje zijn we weer naar Sapa gereden en vonden we dat we wel weer een bad verdiend hadden.

De tweede dag op de scooter zijn we weer de bergen ingereden richting Fansipan, dit is de hoogste piek van Vietnam. Onderweg kwamen we een waterval tegen en dat vonden we een goed moment om een stop te maken om even iets te eten. Langs de weg waren kleine (soort) stalletjes waar een kleine bbq instond. Rondom de bbq stonden stoeltjes van mini-formaat, daar moest je je dan in opvouwen en werd er voor je neus een lekker stokje sate (wat voor vlees he was, geen idee) klaargemaakt, met als finishing touch een beetje chilisaus, heerlijk.... na te hebben bijgetankt zijn we verder gegaan naar de Fansipan. We konden hem beklimmen, maar ja jullie raden het waarschijnlijk al: daar aren we toch iets te lui voor, en we wisten niet hoe lang we er over zouden doen (is een beter excuus, toch?). Na de hele ochtend op de brommer te hebben gezeten waren we het brommerrijden een beetje zat en hebben we de rest van de dag lekker op het terras gezeten en genoten van het mooie uitzicht. Dit was onze laatste dag in Sapa. Om half 7 hebben we de bus terug naar Lao Chai genomen, om daar vervolgens weer op de trein te stappen naar Hanoi. Vanuit Hanoi zullen we direct verder gaan naar Cat Ba Island, bij Halong Bay. Op naar de zee!!!!!

Sapa (Vietnam)

2004-10-19T08:08:00.000+02:00

Na een nachtje in de trein zijn we vanochtend rond een uurtje of 8 aangekomen in Lao Chai. Vanaf Lao Chai moesten we met de bus (3-kwartier) verder naar Sapa, want daar hebben ze geen treinstation. De busreis was echt prachtig. We reden helemaal door de bergen en om ons heen zagen we alleen maar terrassen van rijstvelden. In Sapa werden we bij de bushalte opgewacht door eigenaren van hotels, maar ook door verschillende bergstammeisjes en dames. Was echt een geweldig gezicht. Ze waren allemaal gekleed in traditionele kledij incl loodzware oorbellen en ze droegen allemaal een mandje op hun rug met daarin hun handelswaar (dekens, shirts, oorbellen, hoedjes etc). In de trein naar Sapa deelden we de coupe met 2 Australische meisjes, waarvan er eentje al eerder in Sapa was geweest. Zij wist wel een goed en goedkoop hotel. En het hotel bleek ook inderdaad erg goed te zijn. Het was midden in het centrum (nog kleiner dan het Breukelse centrum, maar goed) en de kamer was best groot, compleet met muggennetten, ligbad, warm water en een openhaard! En dat voor maar $5 per nacht met z'n tweeen. In Sapa is het trouwens wel een stukje kouder dan in Hanoi. Dus het t-shirt met lange mouwen en de lange broek moesten weer uit de tas komen. Ook is het in Sapa bijna altijd mistig volgens de Lonely Planet, dus zo ook vandaag. Na een beetje te hebben bijgeslapen en een douche te hebben genomen zijn we het stadje ingegaan. Gelijk kwamen er verschillende bergstammeisjes op ons af om hun handelswaar te verkopen. Na een beetje onderhandelen heeft carina maar een paar oorbellen gekocht (haar gaatjes begonnen al langzaam dicht te groeien) voor 10.000 dong (=50 eurocenten). Na een rondje te hebben gelopen over de markt en bij een restaurantje heerlijke springrolls (=de echte Vietnamese loempia, en smaakt zeker niet hetzelfde als die in Nederland) was het tijd om de was te gaan doen. Na die noeste arbeid vonden we dat we wel een lekker bad verdiend hadden, dus hebben we even lekker in bad gelegen. 's Avonds hebben we het ook rustig aan gedaan, lekker gegeten en nog even naar een engelse pub geweest wat biertjes gedronken.

Hanoi (Vietnam)

2004-10-18T08:08:00.000+02:00

De waterpuppets, poppenkast voor volwassen, maar erg grappig. 10 minuten te laat aangekomen, programma hadden we daarom ook niet doorgelezen. Dus hoewel we er echt niks van snapte was dit wel het grappigste stukje cultuur tot nu toe.

Hanoi en scooters, aangezien we het lopend al een dag overleefd, durfden we nu de brommer aan. En dat bleek heerlijk te zijn, constant met je vinger op de toeter, je haalt hem er eigenlijk alleen maar af als er echt niemand in de buurt is.

Op zondag de 17e als eerste maar even wat slangen (cobra's e.d.) opgezocht, net buiten hanoi. Das goed eten. Voor 8 Euries een tiengangen slangenmenu. Klaargemaakt van soep tot loempia, heerlijk. Na nog wat Cobra's doorgegaan naar de Vietnamese meubelboulevard Don Ky. Waanzinnig waren alleen al de huizen. Koloniale gebouwen in nieuwe stijl, vele kleuren en zo hoog en smal mogelijk. En dus overal vol met meubels, hardhouten stoelen, tafels, banken. Voor E. 300 heb je 2 stoelen, een tafel en een bank, jammer dat transport en invoerrechten zo duur zijn.

Snel terug naar Vietnam, aangezien we onder budget zitten verdienden onze ouders een belletje naar huis, via internet, dat wel. Maar dat liep minder soepel af. Een paar kilometer voor Hanoi, op een dijk langs de Red River begint de voorband te swiepen, lek. Aangezien de brommer, niet van ons is en we geen borg hebben achtergelaten hebben maar....nee geintje. Gewoon even bij iemand naar binnengelopen. Op je beste vietnamees vragen of je een belletje mag plegen. Dus het guesthouse gebeld waar ze engels praten en die hebben mevrouw gevraagd of ze ons even naar de lokale fietsenmaker wilde brengen. Die bleek te willen plakken voor 0.25 euries per gat (het belletje van een minuut was overigens 0.50??), en daar hebben we maar niet op afgedongen. De oorzaak van de lekke band lost meteen het misterie op waarom de blikjes cola destijds in het westen een andere sluiting hebben gekregen. Hier hebben we nog steeds die scherpe ouderwetse sluitingen (waarbij je de echte tssss... hoort bij opening). En die gaan dus dwars door brommerbanden heen, 1 x buitenband, 2x binnenband, dus 2 gaten, dus de dubbele prijs. Maar we zijn weer veilg teruggekomen in Hanoi, brommer ingeleverd (maar wel gereserveerd voor de volgende dag natuurlijk).

Vandaag, inmiddels zadelpijn, toch weer op de brommert gestapt (zijn allemaal honda scooters, kunnen waarschijnlijk wel hard maar hier kom je niet verder dan 20 km/ uur door het verkeer). Van Phuc was het doel, silk village. En dat was het dus ook. En das dus een beetje gek hier, elk dorpje heeft zijn eigen specialiteit (slang, meubels, zijde) en het hele dorp verdient daar dan ook z'n geld mee, is een behoorlijke concurrentie lijkt me zo. En dat heeft gevolgen voor de prijzen,voor E. 3,5 een dubbelzijdige zijde kimono gekocht en een sjaal. Nog snel wat cultuur opgesnoven in Hanoi Hilton. Daar werden de Vietnamese gevangenen slecht behandeld door de Franse kolonialisten, en de Vietnamese behandelden later gelukkig de Amerikanen op een hele nette wijze, althans, dat is wat ze ons vertelden.
Ook nog even snel met de brommer door het Air Force Museum gereden, op de foto met de MiG's geweest en door naar de trein, op naar het altijd mistige (letterlijk en figuurlijk) Sapa...

Hanoi (Vietnam)

2004-10-16T05:47:00.000+02:00

Wakker worden in een stad dat eens een voor het westen ontoegankelijk communistisch bolwerk was. Daarvan is weinig meer te merken, net als in Rusland en China heeft ook hier het marktmechanisme zijn werking.

Ontbijten met een Franse Baguette in het guesthouse (althans, degene die vol zat). Naast komt dan een grijze Australische Vietnam veteraan. Wist van alles te vertellen over de omgeving en tussen neus en lippen door zei hij getrouwd te zijn met een vietnamese. Op zich niet verrassend, behalve dan dat haar vader bij de VC zat en ooit onder een napalm-bombardement van de Amerikanen was bedolven. Voor 90% verbrand. Maar je kan evenzo goed met mn dochter trouwen??? Ja dus. De vietnam oorlog is voor ons een hele bekende, voor hier was het "gewoon" de laatste. Ze hebben er vele gekend. Voor de Amerkanen was het Ho CHi Minh die de koloniale Fransen verdreef en door de eeuwen heen is er gevochten met de Chinezen, ze zijn wat gewend hier. De oorlog is hier al lang vergeven en vergeten. Je komt hier dan ook veel Fransen en Amerikanen tegen, dat is niet echt gebruikelijk, het zij geen reislustige volken zoals de Nederlanders.
De Veteraan zat bij de Vietnam versie van de Hells Angels (die zijn ontstaan uit WO - II veteranen, ze missen de adrenaline die de motor en de club hen weer geeft, ja, wij leren hier af en toe nog es wat) en kwam zo af en toe hier kijken.

De ochtend besteedt aan de tempel van literatuur. Opgericht ter ere van Confusius rond 1000 na Ch.. Opmerkelijke man. Ook geliefd dus in China (zie Pingyao) en legt ondermeer de basis voor het centrale gezag. Een overeenkomst met het communisme. De aziaten zijn dus min of meer gewend aan een sterk centraal gezag. Confusionisme is de loop der tijd ontwikkeld als een soort religie, hij gaf zelf les en predikte dat de ethiek centraal moest staan in de politiek (wat voor Balkenende?). Later is de tempel een universiteit geworden. In zo'n 700 jaar bijna 300 afgestuurde, geen slechte score!!!

Aangezien we Lenin en Mao niet hebben bezocht in hun Mausoleum, zijn we maar wel Ho Chi Minh gegaan. Raar eigenlijk, want hij was juist degene die niet groots herinnerd wilde worden, hij wilde gecremeerd worden (stond in z'n testament), maar dat is hem dus niet gelukt en hij wordt inmiddels aanbeden als een god. Het communisme was voor hem slechts een middel> Hij was nationalist en vond dat Vietnam een sterke leiding nodig had (dus geen demo) en een dictatuur vond ie niks, communisme was dus een keuze uit 3 "kwade".
Dat kun je dus allemaal lezen in de boekies, alleen jammer dat ie dan opeens op vakantie blijkt te zijn. Hij zit voor reconstructie (balsemen) in Moskou :-).

En de planning voor de rest van de dag ....waterpuppets

grens - Hanoi (Vietnam)

2004-10-15T12:47:00.000+02:00

Gooooood Morning Vietnam .
Yep, where there.

We blijken geen tijd te hebben verloren bij de grens, het is hier een uur vroeger. Rond 1300 stappen we met Katherine uit Alaska in onze taxi, zij betaalt, wij hebben onze Yuans ingewisseld. Aangezien we nog steeds met 10-duizenden Mongoolse Togrots rondlopen leek wisselen ons een goed idee. De taxi brengt ons naar de bus (de wij weer betalen, wij hebben Dongs) en je hebt wel het idee dat je weer eens in de tang zit van iemand die geld aan je aan het verdienen is, maar ok, het is een snelle manier en erg veel afzetten doet ie niet. Bovendien is ons China budget gisteren afgelopen, maar daar betalen we nu nog mee. Na 42 dagen liggen we 0.40 euries p.p.p.d. voor op budget. Niet slecht en helemaal niet slecht als je bedankt dat het alleen maar goedkoper wordt, dat wordt dus duiken in Vietnam!!!

160 km naar Hanoi, 2,5 uur in de minibus. En ken je dat van die films: rijstvelden, met in de verte mensen met een rieten punthoed op, tot hun knieen in het water, gebogen rijst aan het steken: ze bestaan, in Vietnam en in dit geval 160 km lang. Dat betekend dus ook 160 km lang met je zweet reet in de minivan, een heerlijk ruikende Vietnamees naast je (als je haar weblog zou lezen dan zou ze veel erger over ons reizen, alleen wij ruiken onszelf niet:-)), maar dus een fantastisch uitzicht. Gedropt bij een guesthouse waar we niet om gevraagd hadden, maar ze was ons erg behulpzaam (en ze spreken allemaal engels).

"Waar wilt u naar toe? Maar ons guesthouse is ook erg mooi. Ok dan niet, ik zal voor u even bellen"..."Ze zit vol, maar ze komt hiernaar toe en laat u een ander guesthouse zien". Jaja, maar goed, het ligt op de route. Tussen de honderden, danwel duizenden brommers door wandelen door de straatjes van Hanoi. We bedanken de vrouw vriendelijk voor het showen van haar guesthouse en lopen door, de Lonely Planet blijkt nu eens een zeer goed kloppende plattegrond te hebben. Op plaats van bestemming blijkt alles vol te zitten, but no worries, het zit vol met guesthouses. Dus een schoon, net guesthouse gevonden.

Hanoi is indrukwekkend en het best te omschrijven met woord "brommer". Overal brommers. Lopen doe je op straat, op de stoep staan brommers en das maar goed ook, zouden ze allemaal rijden, dan kom je waarschijnlijk nergens meer door heen. 's avonds de Vietnamese keuken geprobeerd. En we worden echt verwend. Het tibetaanse eten viel tegen, maar china was heerlijk. Maar Vietnam gaat ons zeker niet teleurstellen. Een sate gegeten, en de sate Danne is er niks bij. Verder kip met chili en knoflook, hmmmmmm. Biertje (heineken 0.75 euries) of 2 en je rekent 10 euries met z'n 2en af.

Miljonair: we hebben 2 miljoen Dongs gepind. Dat is zo'n 100 euro, het maximum om te pinnen. In China was 250 het max., als dit een referentiekader is, dan kunnen we dus 6 dagen voor 100 euro, maar das wel erg weinig, zal wel gewoon pinnen worden om de 3 dagen. Maar het is hier spot goedkoop. Slapen voor 6 euro, dat hebben we in China maar 1 x gered. Na een erg typische reisdag, wel vermoeiende maar erg leuke dag gaan we naar slapen. En dan wordt er midden in de nacht op je schouder getikt en vraagt Carina "waarom moeten we met stokjes eten?" "Huh, wat bedoel?" "Waarom moeten we met stokjes eten" "Carina, ben je wakker?" "Wanneer komt het eten nou?". Zoals je merkt dromen we tegenwoordig zelfs van dit heerlijke eten ....

Nanning (Guanxi, China) - grens

2004-10-15T01:47:00.000+02:00

Wow, das een echt daggie reizen:

Om 0630 opstaan en verlaten stipt om 7.58 de trein uit het "dynamische" Nanning naar de Grens met Vietnam. Na 5.000 km. Chineese rails vertrekt ook de trein op de laatste 300 km op tijd, ongeloofelijk.

En dan de grens, das altijd spannend en vaak 1 van de mooiste plekken in een land omdat daar weinig aan de natuur is gedaan. Je stapt de trein met ik denk 6 andere blanken, de rest is Chinees (zoals we overl zo'n beetje hebben meegemaakt in CHina). Dan staan er taxi's in een vorm die we nog niet hebben gehad: de voorkant van een motor geplakt tegen een soort overdekt aanhangwagentje, een driewieler. We namen de goedkoopste voor 5 Yuan. Dat was dus duidelijk niet de juiste prijs. Na een minuut stopte hij met de vraag of we nog geld wisselen. "Nee?, dan is 5 Yuan p.p. te weinig, doei doei". Gelukkig stonden er nog duizend van die dingen. Wij instappen, mevrouw sprak geen Engels (What's new) maar vietnam en 5 yuan p.p.leek ze te begrijpen. Na 5 minuten staan we midden in het dorp, of we wat willen eten. Nou, we willen eigenlijk ze snel mogelijk naar Hanoi, dus dat slaan we even over. Wat wil een blanke die bij een grensplaats aankomt?? Das toch wel duidelijk ook al spreken we elkaars taal niet zo goed, van die duizenden taxi's hadden we dus niet de slimste.

Vietnam, ken je dat. Nee dus. Het woordenboek doet wonderen en ze draait 180 graden, dezelfde weg terug. Plus nog eens een half uur. Je vraagt je af of je nog wel goed gaat en zou ze die 5 yuan hebben begrepen, maar ze zei Yes (zoals iedereen hier op elke vraag antwoord).

En dan roepen 2 andere taxi's, waar we andere toeristen in hadden zien zitten, "border, border" en wijzen de andere kant op. Afslag gemist?? Zij praten met ze, ruzie maken, en wij al uitstappen, het vertrouwen was ver toe zoeken bij ons. Dan maar de dure taxi. Maar dat doen ze niet, ze hebben mevrouw uitgelegd dat ze een afslag had gemist, na 5 minuten geloofde ze dat. Wij verder.

De grens!!!! We made it! Maar eerste betalen. 5 yuan p.p., nee zegt ze meer. Das niet afgesproken. Take or leave it. Leave it, ze laat het geld op straat liggen en wij lopen richting grens. Zij gillend achter ons aan. En na veel 5en en zessen haalt ze de militair bij de wachtpost erbij.

Thailand, het land van de glimlach. Waarom weet ik niet, want die glimlach geldt voor heel Azie. Mensen worden niet boos en gaan eerder lachen dan dat ze rood en boos worden. Dat kan soms heel vervelend zijn, je bent het niet gewend, maar inmiddels hebben wij ons deze tactiek ook aangeleerd, altijd blijven lachen.

Wij vertellen de miliair vriendelijk ons verhaal en vertellen dat we dan wel bereid zijn om de gangbare prijs van 10 yuan p.p. te betalen. Ook hij kent de tactiek van lachen en yes, yes, maar veel verder komen we niet, zijn engelse woordenboek is beperkt (en we vonden het niet het juiste moment om ons chinese woordenboek te pakken). Zij legt wederom het geld op de grond, wij lopen wederom door. Ze rent ons achterna en wordt handtastelijk. Vriendelijk lachend weren we haar af, maar lopen niet door en vragen of de miliair ons wil helpen. Wait here. Hij blijkt een miliair met meer streepjes te hebben geroepen. En ja, hij spreekt Engels!! Hoewel hij niet veel zegt lijkt hij alles te verstaan en zegt dat wij gewoon die 10 p.p. kunnen betalen. "Ik hoop dat u een prettig verblijf heeft gehad in China?". De vrouw praat door met de miliairen, we zijn toch wel nieuwsgierig wat ze allemaal te vertellen heeft. Maar besluiten iedereen vriendelijk te bedenken en vertellen de militair dat, ondanks dit voorval, ons verblijf in China heerlijk was en een goede keuze is geweest. Met een glimlach, maar dit keer een echt gemeende en een Hollandse lopen we richting de douane, formulieren invullen en bye bye China.

Een China dat we, mochten we ooit nog terugkomen, onherkenbaar zal zijn voor ons. Ze gaan hard, heel hard. De politiek is nog steeds communistisch, maar de economie heeft vraag en aanbod leren kennen. Het woord winst kennen ze, de mensen zijn vrij in het reizen en ondernemen. De partij bepaalt nog steeds van bovenaf het beleid, maar van een strak centraal geleide economie zoals wij vroeger van Jan Oude Lenfrink op Broklede geleerd hebben is allang geen sprake meer.

De olympics 2008 zullen Beijing en China nog duidelijker op de kaart zetten (alsof china al niet overheerst op de wereldkaart), maar ze lijken er nu al klaar voor. Op tv en in kranten gaat het alleen maar over handelsbetrekkingen, binnen azie, maar voornamelijk met Eu en VS. Chinees is de meest gebruikte taal op Internet binnen 2 jaar. Binnen een paar jaar is de Shanghai index nummer 2 na de Dow Jones. Kanton is 1 van de kleinere steden met 6 miljoen, vergeleken met ons is hier elke stad zo'n beetje een land op zich (1,3 miljard in totaal). China wordt een economische wereldmacht (zo niet de grootste), en als ze allemaal wat engels leren gaat dit een stuk sneller dan de meeste zullen denken.

Nanning, China

2004-10-14T06:17:00.000+02:00

Vanochtend om 5:15 aangekomen met de trein in Nanning. We hebben een prima nachtgehad in de tein, heerlijk rustig dus we hebben goed kunnen slapen. Toen we aankwamen was het nog behoorlijk donker buiten en we konden het hotel niet zo goed vinden. Achteraf bleek dat het recht tegenover het treinstation was, maar goed: we waren net wakker! Kapsalons zijn trouwens erg vroeg/laat open in Nanning. We hadden in de Lonely Planet wel gelezen dat er veel kapperszaakjes geopend werden als dekmantel voor een bordeel, maar het was ons nog niet zo opgevallen. Het lijkt wel of er om de tien meter een kapsalon zit, en nu maar raden welke een echte kapsalon is en welke niet! Toen we in het hotel aankwamen hebben we eerst nog even een tukkie gedaan. na twee uurtjes te hebben geslapen zijn we het stadje ingegaan op zoek naar ontbijt. We hadden het plan om naar een warenhuis te gaan daar wat brood en beleg te kopen en dat in een parkje (tegenover het warenhuis) op te gaan eten. Maar brood was niet te krijgenm, dus helaas...dan maar weer naar de MacDonalds voor een lekkere cheese/egg-burger met patatjes!!!!!! De Mac zat gelukkig naast het warenhuis, dus dat scheelde. We keken tijdens het ontbijt uit over het parkje aan de overkant van de weg. daar waren veel Chinezen bezig met hun ochtendgymnastiek. Was echt grappig gezicht; de een deed aan stijldansen, de andere aan een soort tai chi (met rooie waaiers erbij) en de andere was gewoon wat lenigheidsoefeningen aan het doen. Na het ontbijt hebben we nog wat warenhuizen afgestruint, voornamelijk de elektronica-afdelingen (Robin wilde graag kijken voor een pda, niet geslaagd, want allemaal in het Chinees!). Na het shoppen zijn we naar een park gegaan midden in de stad. het park was best mooi; een groot meer in het midden en een botanische tuin. Robin heeft nog even op de mini-kermis een schietspelletje gedaan. Omdat in Nanning eigenlijk verder niets te doen is zijn we maar wat gaan eten en terug naar het hotel gegaan om ons in te lezen over Vietnam, want daar gaan we morgen heen! Was dus een lekker rustig dagje.....

Guangzhou, China

2004-10-13T06:03:00.000+02:00

Afgelopen nacht hebben we de nacht doorgebracht in de dubbeldekker-slaapbus. Echt een heel vreemd gezicht: een bus met bedden erin. Er waren drie rijen naast elkaar met in elke rij twee bedden boven elkaar. We wisten wel dat Chineze klein waren, maar toen we ons bedje gingen proberen kwamen we er pas achter hoe klein eigenlijk! We konden onze benen in ieder geval niet strekken.... dat was dus een lekker nachtje. Door de bergen rijden, bocht na bocht en kramp in je benen. Maar goed we kunnen in ieder geval zeggen dat we dat gedaan hebben (is ook wat waard!). Om 6 uur vanochtend zijn we aangekomen in Guangzhou (Canton). De bus stopte niet op een busstation, maar ergens op een kleine parkeerplaats achter wat flats/winkels. Met nog dichtgekenepen oogjes zijn we op zoek gegaan naar het treinstation, ff om te checken hoe laat de trein naar Nanning ging. Daarna even naar het postkantoor geweest om onze tas een paar kilootjes lichter te maken (8 kilo!), dit is dus nu onderweg naar Nederland (hopen we). En toen op naar de Vietnamese ambassade. Het visum lag gelukkig al voor ons klaar, dus na zo'n 10 minuutjes stonden we weer buiten. Ondertussen hadden we nog steeds niets gegeten, dus op naar de....MacDonalds voor een lekker Mac-ontbijt!!!!!! Hmmmm..... De trein naar Nanning ging pas om 16:00, dus moesten we de hele dag nog zien door te komen. Na de treinkaartjes te hebben geregeld zijn we op zoek gegaan naar een hotel waar we een paar uurtjes konden slapen (het was pas 10:00). Maar helaas dit goede plan ging niet door: het kon wel maar hetwas een beetje duur. Toen mosten we overschakelen naar plan B; op het treinstation wachten! We hebben in het restaurant van het treinstation gewacht, een beetje geslapen, gegeten en gekaart. Het was een zware middag. Eindelijk was het dan 16:00, we konden in de trein. We hadden een heerlijk bedje en de hele 6-persoonscoupe voor ons alleen. Heerlijk geslapen....

Yangshuo, China (5)

2004-10-12T11:53:00.000+02:00

Vanochtend lekker uitgeslapen (nee, we hadden nog niet genoeg geslapen!) Vandaag hebben we de bus naar Xingping genomen, een uurtje van Yangshuo vandaan. Fietsen hadden we geen trek meer in, we hebben allebei nog een zere kont van de vorige keren. We wisten eigenllijk niet zo goed wat we in Xingping gingen doen, maar in de Lonely Planet stond dat het daar heel mooi was en dat je er leuke boottochtjes kon maken. Toen we uit de bus stapten, kwamen er gelijk allerlei vrouwtjes op ons af die een boottochtje aanboden, maar die hebben we afgeschud (was lastig, maar wel gelukt) en zijn zelf door het stadje naar de rivier gelopen. Ook daar waren verschillende locals die een boottochtje aanboden. Uiteindelijk hebben we er maar 1 gekozen en naar zware onderhandelingen hadden we een prijs afgesproken voor een tochtje van anderhalf uur. Na een kwartiertje te hebben gewacht tot de boot weg zou gaan, kwam ze naar ons toe en maakte ze ons duidelijk dat het boottripje niet door ging. Waarom weten we niet, want ons Chinees is ook weer niet zo goed.... We besloten maar met de bus weer terug te gaan naar Yangshuo. Daar hebben we een terrasje opgezocht, lekker gegeten en nog een potje gekaart. Omdat we vanavond om 22:00 de bus nemen terug naar Guangdong (om ons Vietnamese visum op te halen), besloten we dat het wel lekker zou zijn om dat te doen met schoon haar, dus op naar de kapper. Als je hier je haar laat wassen krijg je er gelijk een halve hoofdmassage bij, geen slechte deal voor 1 euro! Nu nog even wat internetten en eten en dan op naar de bus. We hebben een slaapbus genomen, dat is een een dubbeldekker met bedden erin. Echt een heel maf gezicht, maar we zijn benieuwd! In ieder geval hebben we een bed.

Yangshuo, China (4)

2004-10-11T11:32:00.000+02:00

Vandaag heel heel lang in bed gelegen! Gister hebben we een avondje doorgehaald. Tijdens het eten kwamen we een Nederlands stel tegen, Wilco en Vanessa, waar we gezellig mee hebben zitten kletsen. Later kwam ene Keith er ook nog bij. Keith is een Engelse jongen die we al eerder in Pingyao en Xian zijn tegengekomen. Om de groep compleet te maken kwam er nog een Koreaans meisje bij, een Chinese jongen en een Chinese zwerver, die had echt de avond van zijn leven. Nadat de kroeg waar wij zaten dicht ging, zijn we gewoon lekker o het terras blijven zitten en hebben we bier bij een andere kroeg gehaald. Ondertussen was het al zo'n 4 uur, en dat vonden een aantal Spanjaarden die vlakbij sliepen in een hotel niet zo leuk. Eerst kregen we een half vol flesje water naar ons hoofd gesmeten vanaf het balkon en later een half vol doosje pringles! Omdat we niet reageerden en gewoon door gingen met praten en lachen, kwam er eentje toch maar even beneden. Ze (volgens Robin was het een hij) vroeg niet zo aardig of wij ons bek wilden houden, waarop Robin (nog geleerd van Monica) in het spaans scheldwoorden begon op te noemen. Na wat gescheld ging ze maar weer naar binnen. Omdat het buiten toch een beetje fris begon te worden besloten we naar de ene kroeg in de stad te gaan die nog open was. Op het terras van die kroeg zaten nog wat (volgens mij) Italianen met een puppy dalmatier. Jullie begrijpen het al: Robin was verkocht (carina ook wel hoor). Als ie in de tas mee had gekunt, hadden we dat zo gedaan! het was echt een schatje, en dat voor 200 Yuan (20 euries)! Rond een uurtje of 5 besloten we toch maar te gaan slapen. Het hotel zat al dicht, dus we hebben maar op de deur gebonst en de nachtwaker deed gelukkig open. Vandaag kwamen we rond een uurtje of 1 ons bed uit rollen. Even een ontbijtje genomen, potje gekaart en wat rondgelopen in het stadje. Rond een uurtje of 4 zijn we maar weer naar bed gegaan voor twee uurtjes. 's Avonds snel iets gegeten en weer vroeg naar bedje toe!

Yangshuo, Guanxi, China

2004-10-10T13:52:00.000+02:00

Zondag. Ook voor ons is het weekend. Dus dat betekend uitslapen. Althans
voor Carina. Om half acht zat ik voor Internet de teleurstellende verslagen
van het NL elftal te lezen. We kunnen trouwens live via oranje.nl meekijken,
maar dan moet je geen telefoonverbinding hebben :-(.Daarna maar een
ontbijtje besteld, ontbijt op bed gebracht en Brazilie gekeken (2-0
gewonnen, weet niet van wie). In de rust kregen we de samenvattingen, alleen
geen Nederland :-). Aan het eind van de ochtend de fiets gepakt en zonder
gids op reis. De gids had ons de route uitgelegd, maar als je drie keer bij
de rivier zonder weg uitkomt zit je toch echt fout. Dus een anderhalf uur
over 6 km gedaan, hij is fijn. In het dorpje Fuli, ons doel van vandaag,
bleek vervolgens weinig te beleven. Zeg maar het Niewer ter Aa van hier.
Behalve dan dat ze hier opeens overal 100.000 (is een schatting) klappers
verkopen. In Yangshuo hebben ze de souvenirs, hier het vuurwerk. En er hoeft
geen reden te zijn om het af te steken. Midden op dag leggen ze voor de fun
een rolletje uit.

Gegeten en we zijn net de rivier over om terug te gaan: lekke voorband
Carina. Gewoon doorgefietst aangezien het niet onze fietsen waren, we geen
borg hadden achtergelaten en de taxi wel duur zou zijn. Op driekwart hield
ie er echt mee op. De binnenband zat inmiddels rond de handrem en het asvalt
was nog ver weg. Dus toch maar de taxi (een driewieler met een bak, een
vrachtwagenmoter, een open aandrijfas van een meter voorop en ik denk dat ie
op een extra sterke vorm van Diesel reed). Hij vroeg 2. We denken 2 Yuan (=
0.2 Euro). In het dorp aangekomen wilde hij 20, we hebben maar gemiddeld op
10. Over het bedrijfsongelukje met de band hebben ze nog niks gezegd, maar
dat komt wel als ze het gat in de binnenband zien, das niet meer te plakken.
Biertje gepakt, gekaart, website geupdate, denk dat we maar weer een biertje
pakken, heb echt zo'n zomer zondagavond gevoel :-)

_________________________________________________________________
Speel games met je online vrienden via MSN Messenger
http://messenger.msn.nl/

Yangshuo, China

2004-10-09T13:39:00.000+02:00

Vandaag is de dag van de fietstocht. Rond een uur of 9 vanochtend zijn we
vertrokken, met de gids. Omdat we naar de countryside gingen hadden we maar
en mountainbike gehuurd. Na zo'n driekwartier fietsen kwamen we aan bij een
van de rivieren die door deze omgeving stroomt. Het was wel een beetje duur
(10 euries) maar daar hebben we een tocht van 1 1/2 uur met een bamboo
vlot/boot gemaakt. We gingen niet echt snel, het was eigenlijk meer een
beetje drijven. Maar het mooie uitzicht (de limestone bergen en de
rijstvelden) maakte alles weer goed. Er waren vele kodakmomentjes tijdens
onze drijftocht. De fietsen gingen mee op de boot, omdat we er op een ander
punt weer afgingen. Onze gids was daar met de fiets heengegaan. Na de 1 1/2
uur gingen we weer verder fietsen over de met zand en stenen bezaaide
weggetjes. We hadden inmiddels al wel een beetje honger gekrgn, dus op naar
een restaurant. Onze gids heeft ons naar een lokaal restaurantje gebracht,
in Moon Village. Vanaf ons tafeltje hadden we uitzicht op de Moon Hill, dat
is een van de limestone bergen waar bijna bovenaan een gat in zit wat lijkt
op een halve maan, vandaar de naam. Voor de lunch hadden we stukjes biefstuk
met knoflookroosjes (het deel van de knoflookplant dat boven de grond
groeit) en gebakken slakken besteld. Onze gids had niets besteld. Toen ons
eten geserveerd werd pakte onze gids een extra bordje en ging lekker mee
zitten eten, beetje apart maar goed we zeiden er maar niets van. De slakken
waren niet zo heel lekker. Ze zaten nog in hun huisje en daar moest je ze
uitslurpen. Tussen het slakkenvlees zaten ook harde eitjes, die je dan uit
moest spugen, en in China doen ze dat gewoon op tafel. Bah! Na de lunch zijn
we naar de Moon Hill gegaan. Die hebben we beklommen tot in het gat. je kon
nog verder omhoog helemaal tot de top, maar dat was een beetje te veel van
het goede. Om tot het gat te komen op zicht was al een martelng, 800 stenen
treden en zo'n 30 graden met zon. De hele weg omhoog heeft een oud
verkoop-omaatje met coolbox ons gevolgd. Wanneer wij stopten, stopte zij ook
en ging ze met een waaiertje bij Carina staan zwaaien, heerlijk.... Toen we
uiteindelijk boven arriveerde, was het uitzicht echt helemaal geweldig. Je
keek over heel Yangshuo en limestone-pieken heen. Was het zwoegen zeker
waard! Toen we weer een beetje op adem waren gekomen zijn we onze tocht naar
beneden begonnen. Oma wilde ons nog steeds water verkopen, maar omdat we nog
genoeg hadden zeiden we dat we niet wilden. Nou toen werd oma boos, ze begon
het een en ander in Chinees te schelden en ze riep: Go Away, nou dat was
precies wat we deden. De weg naar beneden was een stuk relaxder. Eenmaal
beneden aangekomen vonden we dat we wel een ijsje hadden verdiend. Op een
terrasje hebben we een ijsje gegeten. Maar onze gids was er niet meer. Een
van de serveersters vertelde ons dat hij even naar huis was gegaan om een
tukkie te doen. Zij heeft hem even gebeld en binnen 5 minuten was hij weer
prsent en konden we weer verder met onze fietstocht terug naar Yangshuo.
Tijdens de terugtocht kreeg de gids een beetje de foto-ziekte. Hij wilode
bijna om de minuut stoppen om en foto van ons te nemen met weer net een
andere achtergrond. Was op zich wel handig, zo'n fotograaf mee op tocht.
Rond een uurtje of 4 waren we weer terug bij het hotel. Toen waren we wel
toe aan een lekker koud biertje! Na een biertje te hebben gedronken ziojn we
gaan douchen (was hard nodig) en zijn een hapje gaan eten in het stadje. Na
een potje kaarten en rond te hebben gelopen in het stadje zijn we naar ons
bedje gegaan.....

_________________________________________________________________
Ontvang Hotmail & Messenger op je mobiele telefoon
http://mobile.msn.com/?lc=nl-nl

Yanshuo, Gianxi, China.

2004-10-08T13:26:00.000+02:00

Heerlijk, na 5 weken reizen gewoon weten dat je je tas niet meer hoeft in te pakken, 5 dagen lang. Dus eerst maar es de was wegbrengen, 7,5 kilo. Vandaag was de planning om dan ook helemaal niks te doen. De hele ochtend hebben achter internet gezeten (maar dus niet de site geupdate, dit is pas 3 dagen later geschreven). Dus helemaal up to date met het nieuws en de mails. Het overlijden van Andre H. was ons bekend, maar hoe en wat niet, Balki ligt nog steeds in het ziekenhuis en FC Utrecht staat 3e, niet onbelangrijk natuurlijk. In China zijn ze trouwens helemaal voetbalgek. Das mooi met een weekend wk-kwalificatie voor de boeg :-)

's middags het dorpje verkend, geinformeerd naar de prijzen van de diverse souvenirs, en bij de rivier gezeten die het plaatsje door 2-en splitst. Onwijs mooie natuur hier. Een rivier (meter of 10 breed en hele gekke heuvels door het hele landschap heen, tussen de heuvels in liggen de dorpjes. Het heuvels van 100 tot 300 meter hoog en stijl. We er 1 beklommen, moon hil. Deze lijkt dus op een maan, de rest zijn het hele grote p##mels die uit de grond schieten. En het is hier een graadje of 30 met de ene dag licht bewolkt, de andere volop zon. Das wat ik noem nog eens een herfst.

De seizoenen de we trouwens meemaken (voor de rest hebben vandaag dus echt niks gedaan) zijn erg grappig. In mongolie hadden we 1 dag herfst 1 dag winter. In Beijing volop zomer dat ging door en later was het weer herfstachtig tot winters (we zaten op 2500 tot 4000 m. hoogte in Jiuzhaigou, update hiervan volgt nog, eind september). En nu dus zomers, en de truien zijn inmiddels gewassen gaan in vietnam op de post naar huis.

Heerlijk om hier trouwens tussen de buitenlandse toeristen te zitten
(voornamelijk chinezen toeristen gehad). Geen woordenboek voor 5 dagen, internet wanneer je wil (is graties!! en langzaam) en je kan hier alles krijgen, van Pizza tot Irisch koffie. En voor 2 euries kan die Irisch nooit slecht zijn. De eerste Irisch had trouwens een slechte afloop. Aangezien het al de 2e koffie is deze reis is de maag een beetje onwennig, en das pijnlijk als dan de sleutel afbreekt in het slot...

Maar op en top fit, dus de mountainbikes zijn vastgelegd voor 2 dagen...

Guangdong naar Yangshuo

2004-10-07T13:07:00.000+02:00

Vanochtend vroeg hebben we de bus naar Yangshuo genomen. Op het busstation hadden ze tegen ons gezegd dat de reis zo'n 5 uur zou duren, dat viel wel mee dus, dachten we. Na 5 uur in de bus te hebben gereden door de bergen (het uitzicht was echt super!) was het einde in zicht, maar nee, helaas dat ging niet door. Onze buschauffeur vertelde ons (in het Chinees...) dat het nog twee uur rijden was naar Yangshuo. Het was inmiddels al zo'n half 3 in de middag. Om 4 uur maakte we nog een stop, en werd er uitgebreid gegeten (was gratis trouwens). Dat kon geen goed teken zijn. En ja hoor we hadden gelijk, het was nog zo'n 3 uur rijden. Rond 7 uur (na 10 uur rijden) kwamen we dan eindelijk aan in Yangshuo. Op het busstation werden we opgewacht door verschillende mannetjes van hotels, die maar niet van ophouden wisten toen we zeiden dat we geen interesse hadden en dat we zelf een hotel wilden zoeken. Na ze te hebben afgeschud zijn we het stadje ingelopen en zijn we op zoek gegaan naar het Bamboo Inn hotel. Na enige onderhandelingen hebben we het voor elkaar gekregen voor 6 euries per nacht te slapen. En het is zeker geen verkerde kamer, lekker groot (is eigenlijk 3-persoonskamer), eigen douche en toilet en in een zijstraatje van DE straat in Yangshuo, West Street. West street is een hele gezellige straat met heel veel restaurantjes, cafe's en uiteraard souvenirswinkeltjes. Na 10 uur in de bus (en twee zakken eierkoeken) hadden we echt super honger. We hebben bij het hotel snel even wat gegeten en zijn daarna door het stadje gaan lopen. Een van de medewerkers van het hotel was ook een gids en die heeft ons
overgehaald om aanstaande zaterdag een fietstocht te gaan maken door de countryside. Maar voor nu: slapen!!!!

Guangzhou, Guangdong (Kanton), China

2004-10-06T13:06:00.000+02:00

Zo das lastig. Kunnen we eindelijk elke site bezoeken die we willen, hebben we weer alleen een telefoonlijn. Dat betekend dat updaten weer eens via de mail gaat. We hopen dat alles in de goede volgorde op de site komt (daardoor kunnen we trouwens ook een dubbel geplaatst bericht nu niet deleten.

Op woensdag dus wakker geworden in een heerlijk hotel in Kanton. Moderne stad waar je de invloed van HongKong merkt. We hebben gister de visa voor Vietnam geregeld, die kunnen we de 13e weer ophalen. Vandaag de lijnbus genomen naar Zaoqing. 2 uurtjes reizen naar een park waar, volgens de Lonely Planet zwembaden zijn. Het begrip zwembaden kent in China echter een andere betekenis. Het park was schitterend, daar niet van. Oude bomen met medicinale krachten, mooie tempel en een kristalheldere rivier. In die rivier mag je dus pootjebaden daar waar "pool" staat, maar dus niet zwemmen.
Het is dus bij een mooie parkwandeling gebleven.

Terug in Kanton zijn we de Kantonese keuken gaan ontdekken. Das gedeeltelijk gelukt. 2 gerechten, de eerste erg lekker en apart, geen idee wat het was. Het tweede gerecht was kip, koude kip, op zich niet zo heel lekker en bij het omverwerpen van de hoop vlees kwamen de halve schedel tegen van de kip (we hadden ook maar een halve besteld...). Apart. Gisteren was het eten ook geen succes, geen idee wat we hadden, maar het vermoeden was dat dit schapenhersenen waren. We komen nog terug in Kanton voor poging 2...

Kanton (Guangzhou), China

2004-10-05T04:48:00.000+02:00

Zo, da was een aardig tripje. Op zondag in de middag vertrokken. 19 uur in de trein gezeten en 's ochtends ergens aangekomen in de middle of nowhere, dus maar de trein doorgenomen naar Kanton, dat was gelukkig maar 24 uur en kwamen daar vandaag aan. Warm, engels sprekende mensen, modern, shoppingmalls, metro! Alsof we weer terug op aarde waren (hoewel Chengdu ook al redelijk ontwikkeld is). Aan die treinen is geen touw vast te knoppen. Ten eerste reizen we nu al een tijdje met de trein en hebben al aardig wat km's afgelegd (ik schat een km of 12.000). Er is nog geen trein te laat vertrokken of aangekomen (ik las trouwens dat het OV in NL weer gaat staken :-)).

De treinen zelf verschillen ook elke keer. Soms is roggelen verboden, soms ook niet. Vanacht hadden we een luxe trein, een soort eigen cabina, veel minder lawaai, heel relaxed dus. En hoewel de openbare toilettren soms wat te wensen over laten, de wc's in de trein zijn een stuk beter dan in NL.!

Op zoek naar heerlijk eten...

Raar

2004-10-04T06:34:00.001+02:00

Ff wat gekkeheden op een rijtje over China waar we tegenaanlopen:

Sanitair:
Ik weet niet of de Fransen hier ooit zijn geweest, zo wel, dan zijn ze het staantoilet vergeten mee te nemen. Inmiddels zijn we aardig bedreven. Alleen soms blijkt diarree een postieve uitwerking te hebben aangezien de spieren dan niet al te lang dienst hoeven te doen.

Toiletpapier. Hebben ze hier wel, maar ik vraag me af hoeveel ze hier nu echt gebruiken (dit weten we aangezien openbare toiletten ook echt openbaar zijn, kan best gezellig trouwens).

Kinderen: Die hebben dus een open gat in hun broek van achter, das makkelijk als ze nodig moeten!!!! Kan dus ook op straat (is niet doorsnee hoor).

Achteruittrappen, vooruit fietsen
We hebben hier een riksja gehad die achteruit begon te trappen, terwijl we vooruit gingen. Rare Chinezen?? Nee, slimme Chinezen: Bij de stop maar ff gecheckt: Hij blijkt 2 versnellingen te hebben: vooruit trappen is zwaar, achteruit is licht. Verder heeft ie een handrem (als ie werkt)

Werkeloosheid
Ook het communisme heeft de werkeloosheid niet kunnen uitbannen. Maar ze weten het wel terug te brengen. Ze hebben talloze "Melkertbanen". Overal (musea, parken) waar je een ticket moet kopen moet je hem 3 x laten zien, knippen ze hem 2x, en er staan talloze mensen omheen die dat weer controleren. Toppunt was de bakker in Chengdu: Brood pakken, bediende schrijft een ticket/ bon uit, in 3 voud. Je loopt naar de kassa, je betaalt en hij stempelt ze alle drie, 2 stempels wel natuurlijk, je krijgt 1 ticket terug en je kan je brood ophalen. Bij de kassa is inmiddels de bestelling handmatig in de pc ingevoerd en worden de 2 overgebleven bonnetjes gearchiveert....

Verder ontkom je niet aan om elke 2 minuten iemand opstraat te zien van de plantsoenendienst. Elke straat is dan ook erg schoon (zelfs in de kleinste plaatsjes). En alle openbare toiletten, en die zijn er veel, hebben een kassa, zelfs in de kleine steegjes (kost 5 eurocent).

Geld
Voor 1 Yuan (0,1 Euro) hebben ze 3 verschillende biljetten en een munt

TV
Echt overal hebben ze een tv, heeft misschien iets te maken met de mediastrategie van de overheid?? Maar dus ook in de meest shabby guesthouses. We hebben daarom gezien hoe Makaay 3x scoorde tegen Ajax. Maar wel in het Chinees, geen enkele engels zender (er zijn er zo'n 50). En de olympische spelen zijn hot, en dan heb ik het niet over de para. Gisteren hadden ze de afsluiting en hebben we de dames en heren hokyers zien verliezen.

Internet
Hoe krijg je die 1000-en Chineese tekens op een toetsenbord?? Typ ctr spatie en je kan tekens intypen, zal wel software achterzitten. Maar jij hebt niet door dat je ctr spatie hebt ingetypt, de eerste paar keer zit je dus raar te kijken.
Toegang tot sites is zeer divers, in chengdu blijken we nu weer alles te kunnen zien, maar vaak is alleen hotmail te bereiken, raaarrrrr

Terug in de tijd: Trans Mongolie

2004-10-04T06:27:00.000+02:00

Ff nog een bericht tussendoor over de treinreis moskou - Beijing. We zien daar joost en Nicole uds tegengekomen, klik op de link voor hun site, zij hebben er ook foto's opstaan. Maar naast foto's houden ze natuurlijk ook een verslag. Door de beperkte toegang van het regime hier op internet hebben we niet altijd even goed de site kunnen bijwerken. We hebben we het volgende verslag, waaronder het plasincident :-), even van ze gestolen:

Treinen naar Beijing
Op weg van ons hostel naar dat van Simon begon het ineens te STORTregenen. Onze eerste voorproefje van eventuele tropische regens later.. Het bleek een voorproefje voor iets anders..

Simons hostel was prima (Mongolian Ways), alleen 1 ding hadden ze beter moeten regelen. Na een paar nachten plankslapen in de gertent waren we niet bepaald toe aan een betonnen bed.. Helaas dus toch. Toen we wakker werden, vonden we het al zo koud. Toen bleek waar de regen een voorproefje voor was geweest: SNEEUW! In de stad viel het nog wel mee, maar de eerste kilometers in de trein waren volledig wit, alsof we op wintersport waren..

Toen we bijgekomen waren van de indrukken van buiten realiseerden we ons wat een verademing deze trein weer was ten opzichte van trein 6. Alles was schoon en zag er verzorgd uit. Zelfs het restaurant was prachtig. Het leuke was dat we weer met Robin en Carina in de coupé in de trein zaten en met nog veel meer mensen die we kenden. Deze trein gaat namelijk maar één keer in de week, dus ook Murray & June en John & Suzi (zie de treinrit van Moskou naar Irkutsk) waren van de partij. Heel gezellig allemaal.

De luxe bleek ook vooral uit het feit dat we thee gebracht kregen (!!) toen we een tijdje in de coupé zaten. Dat hadden we nog niet echt meegemaakt op de trein..

Langzamerhand kwamen we terecht in de zuiderlijke tongen van de Gobi woestijn. Geen sneeuw meer dus, maar zand. Alleen maar zand. Uren lang. We zijn ook in een zandstorm terechtgekomen die een verschrikkelijke stofbende ook binnen veroorzaakte. Door werkelijk ALLE kieren kwam zand en stof naar binnen. Ongelofelijk dat we nog slechts een paar uurtjes geleden in een sneeuwstorm zaten.

Omdat er in China een andere railsbreedte is als in Mongolië moeten we 's nachts een paar uur stoppen om een ander onderstel te krijgen. Dit was echt best grappig om te zien. De hele trein wordt gewoon in zijn geheel omhoog gehesen en voorzien van een nieuw setje wielen.

Het vervelende was dat daardoor de stop erg lang duurde. En Robin en ik waren aan het bier geslagen en je raadt al wat er gebeurt als tijdens de stops de toiletten zijn afgesloten... Met pijn in mijn alles moest ik mijn toiletbezoek uitstellen. Aan het begin ging dat aardig, maar na een paar uur werd dat toch ECHT heel vervelend. Ik had eerst bedacht uit het raam te piesen, maar ik denk dat de beveiligingsbeamten het gekletter op hun pet wellicht snel zouden merken. OK, andere optie... Hmm... Bijna in paniek zocht ik naar een oplossing. De pijn werd meer en meer en het zweet brak me uit. Liggen. Zitten. Liggen. Staan. Lopen - onee toch maar niet... Op een gegeven moment heb ik ten einde raad mijn coupégenoten de tent uit geduwd en een colafles gepakt.

(En het werd nog erger!)

Wat leek te beginnen als DE grote opluchting werd al snel verstoord door stemmen van douanebeamten, die op de gang riepen dat de mensen van onze coupé naar binnen moesten. "Not now" hoorde ik Carina en Nicole nog proberen, maar het was te laat. SHIT! What to do?! De fles is als een dolle het raam uit gegaan en de broek moest weer dicht. Van de regen in de drup.

Ook Robin verging het niet erg goed. Hij had dus geen fles meer en moest wachten. Hij smeekte restaurantpersoneel, bedreigde de provodnitsa met natte voeten en alarmeerde het officiële personeel. Niets. Uiteindelijk heeft hij de provodnitsa met zuurtjes omgekocht en mocht hij plassen. Tijd voor mij om mijn karwei ook af te maken. Pff... WAT een stop...

Daarna was het snel slapen om wakker te worden met de eerste uitzichten op de Chinese muur. Prachtig, later zullen we hem van dichter bij bekijken...

Jiuzhaigou, China (1)

2004-09-28T04:14:00.000+02:00

Met vandaag meegeteld zijn we zo'n 24 uur onderweg geweest om uiteindelijk Juizhaigou national park te bereiken. Vanaf Xian zijn we met de trein naar een klein plaatsje twee uur boven Chengdu gegaan. Daar hebben we de bus naar Juizhaigou genomen. De busreis was zeker geen straf, want we hebben de hele dag door een ontzettend mooi uitzicht gehad. De hele weg reden we door de bergen. Rond een uur of vier kwamen we dan eindelijk aan in Juizhaigou. We hadden de keuze om of in het park te overnachten of daarbuiten in het stadje. We wilden graag in het park overnachten, maar een engels sprekend meisje vertelde ons dat je na twee uur het park niet meer in kan, dus dat ging niet door. Toen hebben we maar een hotel in het stadje gezocht. We probeerde de taxi chauffeur uit te leggen naar welk hotel we wilden, maar dit begreep hij niet helemaal. Hij heeft ons ergens aan de andere kant van het stadje afgezet. na een tijdje rondgelopen te hebben, zijn we een groot (en duur) hotel binnengelopen in de hoop dat daar iemand engels zou spreken en ons zou kunnen helpen. Een van de recetionistes heeft ons geholpen en heeft aanwijzingen gegeven aan de taxichauffeur. Alleen het hotel waar wij heen wilden bestond niet meer, dus dan maar een ander goedkoop hotel vinden... Uiteindelijk is dat gelukt. Na een lange reis wilden we wel even een douche nemen, maar helaas....alleen ijs en ijskoud water! dat was dus even afzien. maar morgenochtend tussen 6 en 7 zal er warm water zijn, beloofde de receptioniste ons, ben benieuwd! Na de koude douche zijn we het stadje ingelopen om een restaurantje op te zoeken. Onderweg kwamen we een soort theater tegen en omdat we totaal niet nieuwgierig zijn, gingen we even naar binnen om een kijkje te nemen. Al snel kwam de (engels sprekende) manager naar ons toe. Hij vertelde ons dat er een Tibettaans (Juizhaigou is vlak bij Tibet, er wonen daar voornamelijk Tibettaanse mensen) zang en dans optreden was. het was wel een beetje duur (15 euro per persoon, daar ging bijna ons dagbudget!), maar het leek opns wel leuk om te zien. We kregen een tafeltje achterin en precies in het midden. Was een perfecte plek. Het theater was niet zo groot, dus we konden het goed zien. Voor dat het optreden begon haalde de manager ons om naar de ingang te gaan, daar stonden alle zangers en dansers in onwijs mooie kleding. Na een aantal kiekjes te hebben genomen zijn we weer naar binnen gegaan in afwachting op de show. Voordat de de show begon kregen we een wit sjaaltje om, we hadden geen flauw idee waarvoor, maar achteraf bleek dat De show was echt geweldig! Super mooie muziek en ontzettend mooie dans. Als openingsact kwamen twee mannen in stier-kostuum, die een beetje raar gingen bewegen. We lagen echt helemaal in een deuk, alleen wij waren de enige in de hele zaal die het zo grappig vonden.... na een half uurtje van de show te hebben genoten stong bijna de halve zaal op en gingen naar het podium toe. De manager kwam ons naar ons toe en zei dat wij ook naar het podium moesten. De halve zaal (incl wij) stond op het podium mee te dansen met de dansers! Was echt heel vreemd, maar wel onwijs leuk! Die Chinezen zijn echt een beetje gek! Nadat we weer op ons plekje zaten ging de show weer verder. maar na weer een half uurtje kwam er een of andere host op het podium die een heel verhaal in het Chinees hield. Na het verhaal, sprongen heel mannen van hun stoel en raceden naar het podium. Het was een soort spelletje, Uiteindelijk na een touwtrekwedstrijd tussen de laaste vier overgebleven mannen was er 1 winnaar. Hij kreeg een soort keizerlijke kroon op en moest een paar kreten gillen. We kwamen niet meer bij van het lachen. Na dit stukje ging de show gewoon weer door. Toen de laatste toon was gezongen wisten alle Chinezen in de zaal (wij waren enige buitenlanders) niet hoie snel ze bij de uitgang moesten komen, was echt rennen gewoon. Wij hebben nog even wat nagekletst met een van de zangers, Tsiran. Robin had voor de show met hem gesproken (met handen en voeten, want hij sprak geen engels) en toen had hij ons twee cd's van zijn groep gegeven. Na nog even met Tsiran op de foto te zijn geweest, zijn we lekker naar ons bedje gegaan, uitrusten van de lange dag!

Xian, China (2)

2004-09-27T04:01:00.000+02:00

Vandaag hebben we het terracotta-leger bezocht, op een uurtje rijden met de bus vanaf Xian. het terracotta-leger bestaat uit (terracotta) soldaten en paarden op levensechte grootte. De legende is dat zij het graf van de keizer bewaken, maar alleen dat graf is nog nooit ontdekt. Het was echt ontzettend indrukwekkend om te zien.

Aan het begin van de middag waren we weer terug in Xian, hebben even een hapje gegeten en om 16:00 vertrok onze trein ricting Juizhaigou National Park.

Xian, China (1)

2004-09-26T06:24:00.000+02:00

Vanochtend aangekomen in Xian. Weinig geslapen vannacht in de trein. We sliepen naast de coupe van de conductrice en vlakbij het rook en plas gedeelte. De hele nacht liepen mensen heen en weer en hoorde je geroggel. Maar we hebben het overleefd. Op het station van Xian stond een man die bij het hotel hoorde waar wij van plan waren te overnachten, dus zijn we gelijk met hem meegelopen naar het hotel. Normaal doen we dit nooit, maar we waren zo moe van de treinreis en de korte nacht dat we het maar hebben gedaan. het hotel was gelukkig vlakbij het treinstation. Na te hebben ingechecked zijn we op zoek gegaan naar een restaurantje waar we konden ontbijten. Maar de enige restaurants die we konden vinden, serveerde alleen Chinees ontbijt; rijst en vlees. Dat zagen we niet zo zitten. We hebben bij een stalletje op straat een aantal bananen, koekjes en snickers gehaald en deze hebben we op de hotelkamer opgegeten. Daarna zijn we lekker een paar uurtjes gaan slapen...daar waren we wel aan toe. Na te hebben bijgeslapen zijn we op zoek gegaan naar een internetcafe. We hebben daar een paar uur gezeten, de website geupdate en teksten bij de foto's geschreven. 's Avonds zijn we op zoek gegaan naar een restauantje dat in de Lonely planet stond, maar deze konden we niet vinden. bestaat waarschijnlijk niet meer. uiteindelijk zijn we in een ander restaurant terecht gekomen, wat bij een hotel hoorde. We waren nog geen 10 minutren binnen en daar kwam ook Neil binnen (die Ier die we in de Transmongolie-trein hadden ontmoet). Was een gezellig avondje, lekker biertje gedronken.......

Pinyao, China (4)

2004-09-25T05:31:00.000+02:00

Onze laatste dag in Pingyao. We hebben vandaag een fietsje gehuurd om door het stadje te karren. Het stadje is niet zo groot, maar we hebben genoeg gelopen. Was wel vreemd weer fietsen na zo'n lange tijd.....maar ja eens geleerd....Vandaag weer een aantal musea bezocht en een beetje rustig rondgereden. Om 19:45 hebben we de trein naar Xian genomen.

Pingyao, China (3)

2004-09-24T05:34:00.000+02:00

Robin voelt zich nog steeds een beetje slapjes en erg moe, maar vandaag hebben we toch rustig aan iets gedaan. De straten van Pingyao bestaan uit antiekwinkeltjes en musea, heel heel heel veel musea. We hebben vandaag een van de musea bezocht, het museum van Confusius. het museum op zicht stelde niet zo heel veel voor, maar de Chinese architectuur was echt ontzettend mooi om te zien. vandaag hebben we ook geprobeerd treinkaartjes te regelen om morgenavond naar Xian te gaan. Dat viel niet mee op het treinstation. De mevrouw achter de ticketbalie sprak geen woord engels en wij (bijna) geen woord Chinees. maar gelukkig kwam ons al snel een Chinese jongen te hulp die een beetje engels spak. Omdat het een nachttrein was wilde wij graag slaapplaatsen, maar hij vertelde ons dat we deze plaatsen niet konden boeken op dit station (is een klein plaatsje) en dat we alleen maar hardseat plaatsebn konden krijgen. Dit betekent dat we de hele nacht op een harde stoel kunnen gaan zitten tussen honderden (roggelende) Chinezen. daar hadden we dus niet zo heel veel zin in. De jongen vertelde ons ook dat we op de trein ons ticket konden upgraden tot een slaapplaats. Nou ja wat moet je anders? Doen dus maar. Terug een riksja genomen naar het hotel. Omdat de binnenstad van het dorpje afgesloten was voor het verkeer, kon de riksja niet verder komen dan de afzetting en moesten we dus nog ween stukje lopen. We wilden dus niet de afgesproken prijs aan de riksja chauffeur betalen en dit vond hij, op zijn zachts gezegd, niet zo heel erg leuk. Dus na veel gezeur hebben we hem gewoon een deel van het geld gegeven en zijn weggelopen. Maar hij liet het er niet bij zitten en stapte van zijn riksja en kwam ons achterna. Gelukkig gaf hij het na een tijdje op en liep al scheldend terug naar zijn riksja. In ons hotel kwamen we twee (ik denk australische) jongens tegen. Die vertelde ons dat zij bij een restaurantje iets verder op treinkaartje hadden geregeld voor slaapplaatsen naar Xian. Voor een kleine vergoeding kon de eigenaar van het restaurant wel slaapplaatsen regelen. Het beginpunt van de trein naar Xian was een grotere plaats (waar je wel slaapplaatsen kon regelen) en hij kon kaartjes regelen vanuit daar. De kaartjes die we eerder vandaag hadden gekocht voor de hardseats konden we bij het treinstation weer inwisselen, in ruil voor 80% van het aankoopbedrag. dat was het wel waard. Die Chinezen kunnen trouwens bouwen, dat wil je niet weten. Toen wij aankwamen in Pingyao liepen we langs een plaats daar was gewoon helemaal niets, een bouwplaats. Vandaag liepen we weer langs de zelfde plaats en er stond een heel nieuw hotel! Echt ongelofelijk!

Pingyao, China (2)

2004-09-23T05:24:00.000+02:00

De tweede dag in Pingyao....Robin is een beetje ziekjes geworden, dus hebben we ons reistempo een beetje in een lagere versnelling gezet. Vandaag hebben we bijna de hele ochtend geinternet en 's middags heeft Robin lekker op bed gelegen en ik (carina) heb lekker in de achtertuin een boekje gelezen. 's Avonds hebben we een restaurantje opgezocht waar ze ook gewoon brood met iets van jam hadden. Verder dus niet zo veel gedaan vandaag. Pingyao is echt een heel relaxed stadje, dus als je ergens ziek moet zijn.....

Pingyao, China

2004-09-22T05:36:00.000+02:00

De chinese trein vanuit mongolie naar Beijing was niet representatief. Met z'n 6-en in een open coupe, bang voor diefstel, constant stoppen, niemand die rekening houdt met mogelijk slapende medepassagiers. 1 Voordeel, roggelen was verboden in de trein. Met een paar uurtjes slaap op plaats van bestamming gekomen. Pingyao is een plaatsje dat in het bezit is van een nog geheel in tact zijnde stadsmuur vanuit de Ming dynastie. Het dorpje is opgebouwd uit vierkantjes. We zitten voor 4 euries p.p. in het het middelste vierkantje, het centrum. In deze stad is destijds het geld uitgevonden (dat was in de florerende Han Dynastie). Daar kun je niet echt veel merken meer. Alle huizen kennen nog de traditonele stijl, maar de schilder is ook dit jaar niet langs geweest.

Ook hier is het eten fantastisch. Wat je krijgt weet je niet helemaal van te voren, maar teleurstellen doen ze ons niet. Erg bijzonder was de begravenis stoet die door het door het dorp liep. Voor een westerling leek het een beetje angstaanjagend. Het eerste gedeelte van de stoet speelde vrolijke muziek, daarna, kwamen de nabestaande. Sommige droegen hakenkruizen op hun petje (dat heeft hier dus een andere betekenis) en de direct betrokkene zagen eruit als leden van de Klu Klux clan. Tussendoor werd gestopt (misschien wel bij het huis van de overledene) en werd nepgeld verbrand. Dit schijnt iets met de goden te maken te hebben. Vroeger deden ze echt geld, maar nep kwam ze toch beter uit :-).

Terug naar het hotel. 4 euries is hier nog vrij prijzig, maar we zitten wel erg mooi. Helemaal in Chinese stijl. Een soort bedstede, de deur opent naar een soort binnenplaats die je leidt naar het eetgedeelte dat weer uitkomt op de straat. En daar kijk ik nu op uit tijdens het typen. Het is tijd om de stadsmuur te beklimmen en te ontdekken wat hier nog meer te beleven is....

Beijing, China (3)

2004-09-21T05:03:00.000+02:00

Beijing, wereldstad, 15 miljoen mensen, maar schoon en relatiefrustig. Richtten we ons eerst op het drinken, Vodka, nu het eten. Overal kun je voor noppes heerlijk eten. De was in Beijing is echt een drama. Tijd gezocht om wat te vinden en dit was uiteindelijk gigantisch duur. Maar het is wel als nieuw teruggekomen. Net als Internet trouwens. Hoewel dat bijna gratis is lukt het niet om foto's te verzenden en kunnen we onze eigensite niet bereiken. Uploaden gaat dus via de mail, ben benieuwd hoe die eruit ziet inmiddels.

Op zondag hebben we de verboden stad bezocht. Inmens groot. Ontbijt was meegenomen, dus in de zon, midden in de verboden stad zitten eten. Je loopt in 1 lijn door de stad heen. De eerste helft is een open stuk waar vroeger ook de "gewone mens" mog komen. Daarna komt het binnen gedeelte waar alleen de keizer e.a. mog komen. Hij woonde best relaxed moet ik zeggen.

's Middags de Drum tower beklommen. Werd gebruikt om de tijd aan te geven in de stad. Het gebeuk op de deze trommels mochten ook wij meebeleven. Maar leuker dan die toren waren de steegjes, Hutong's, hieromheen. Een soort achterbuurt die je door heel Beijing tegenkomt. Daar hebben we de beste Dumplings (deeg met vlees en/ of groente) van Beijing gegeten. Daarna ff snel treintickets gekocht voor het pittoreske Paoyang.

Terug naar de binnenstad, gedouched (echt een luxe om 2x per dag te douchen) en op zoen naar de Peking eend gegaan. Die is erg duur, maar erg lekker. Hij wordt geroosterd in een soort oven en voor je neus wordt ie "gefilleerd". Eenmaal weer in bed hebben eerst vriendelijk doch dringend of onze buurman op de gang iets zachter wilde roggelen. Daar wen je niet aan en het is geen geroggel zoals wij dat kennen. Ze gaan bijna over hun nek om er wat uit te krijgen. En geloof me, dat houdt je wakker.

Op maandag de muur natuurlijk. 100 km vanuit Beijing. Was erg bijzonder. Kabelbaantje omhoog en dan over de muur, gebouwd op de kam van een berg, midden in het bos (oerwoud kun je het hier niet noemen). Ze hadden alleen de trappetjes wat gelijker kunnen maken, maar verder was ie goed te doen. Zo'n 6 meter hoog en we schatten zo'n 5 meter breed. Dat ie vanuit de ruimte te zien zou zijn is dus een fabeltje, maar het blijft een gigantische muur die je niet in je achtertuin wil hebben.

Dinsdagavond het vertrek naar Pingyao, dus een beperkte dag. Ff snel naar het summer palace dan. Maar dit kun je niet vergelijken met het paleis op de Dam. Ik denk dat het hele gebied zo'n beetje netr zo groot als Breukelen is met een groot meer in het midden en overal verblijven van vroegere keizers (en keizerinnen natuurlijk). Eigenlijk 1 groot park. Na een uur of 4 waren op een kwart en moesten we weer terug. Dit is dus iets om nog eens terug te komen.

De terugweg liep anders dan gepland. I.p.v. de bus richting Beijing hadden we degene die de andere kant op gang, en eer dat je dat doorhebt ben je een uur verder. Een bus teruggepakt totdat deze vastkwam te staan in de file, uitgestapt en een taxi naar de metro genomen, maar ook deze kwam vast. Lopend de metro bereikt en rond een uur of 1800 in de binnenstad. We wilde nog ff snel echte chinese pumaatjes kopen, maar hij wilde niet lager dan 7 euries, op zich een goede prijs, aangezien de toerist voor ons met de dezelfde schoenen voor 25 euries heel blij wegliep. Tas gehaald, Mac gesnackt en snel naar de trein. Die trip viel ook tegen, 2 min. voor vertrek zaten we binnen, nog wel in de verkeerde wagon, maar we waren er, op weg naar het idyllische Pingyao...

Beijing, China (2)

2004-09-18T13:57:00.000+02:00

Heerlijk geslapen vannacht. Eindelijk weer eens een lekker bedje...
Vanochtend heeft Robin bij de supermarkt lekker brood en kaasjes gehaald en
hebben we op de hotelkamer ontbeten. Na twee weken op reis werd het tijd om
eens wat kleding te wassen. Dus op zoek naar een wasserette. Maar ja ook dit
was makkelijker gezegd dan gedaan. We hebben bijna de hele ochtend in de
volle zon (28 graden) met onze vuile was onder ons arm over de straten van
peking gelopen op zoek naar een wasserette. Uiteindelijk hadden we er een
gevonden. Omdat het zo duur was (15 euro voor een paar t-shirts en broeken)
hebben we maar een klein deel afgegeven. De overige vuile was hebben we weer
teruggebracht naar onze kamer. Ondertussen hadden we weer honger gekregen,
dus hebben we weer dumplings gegeten. Na de lunch hebben we een taxi gepakt
naar het plein van de hemelse vrede. Aan het plein was niet zo heel veel te
zien. Er stonden wel erg mooie gebouwen omheen en een monument op (the
monument of the people's hero's). Aan het einde van het plein was de ingang
van de verboden stad. Maar het was zo ontzettend druk met toeristen daar dat
we hebben besloten morgenochten vroeg te gaan. Via kleine steegjes met
kleine winkeltjes/kraampjes zijn we weer teruggelopen naar het hotel. Daar
hebben we de overige vuile was zelf even gewassen. Dwars door onze
hotelkamer hangt nu een waslijn met was. Als we gaan douchen moeten we
uitkijken dat we de drogende was niet weer nat maken. En als we op de toilet
zitten (deze zit recht (!) onder de douche, je kan dus zittend douchen...)
hangen er boven ons hoofd onderbroeken te drogen. En toe was het alweer
avond, dus tijd voor...dumplings! En nu zittten we hier, achter de computer,
jullie op de hoogte te houden wat wij allemaal hebben meegemaakt. Straks
gaan we nog even de stad in en misschien nog even dumplings eten... Vanavond
gaan we even de Lonely planet doornemen wat onze volgende bestemming zal
zijn, dan kunnen we morgen alvast trein/bus kaartjes gaan regelen.

Beijing, China

2004-09-17T13:24:00.000+02:00

Vannacht zijn we met de trein aangekomen in China. Na alle
grensformaliteiten, 2 uur werd bij de grens Mongolie-China alle treinstellen
uit elkaar gehaald en een voor een omhoog getild om andere boogies en wielen
onder de trein te zetten. Dit omdat het spoor in Rusland en Mongolie een
andere breedte heeft dan in Europa en China. Omdat de tein zo ontzettend lag
stil stond waren de toiletten ook die hele tijd op slot. Dit werd Joost en
Robin een beetje te veel, ja het is ook niet zo slim om bier te gaan drinken
vlak voor een grensovergang....Joost en Robin hebben de Chinese conductrices
gesmeekt of alsjeblieft de toilet open mocht, maar tervergeefs. Joost heeft
uiteindelijk zijn behoefte in een lege colafles in de coupe gedaan. Robin
heeft zijn charmes nog een maal in de strijd gegooid en wist de condutrice
zover te krijgen dat hij de trein uit mocht op snel te plassen, maar de
politie moct hem niet zien. We hebben weinig kunnen slapen die nacht. Maar
dit werd de volgende ochtend (17 sept) weer helemaal goed gemaakt, want kort
na het wakker worden (tijdens het ontbijt) kregen we de Chinese muur te
zien. Weliswaar vanaf een afstand maar het was een geweldig gezicht. Wanneer
maak je dat nog mee, een ommeletje eten met de Chinese muur op de
achtergrond. Het landsachap werd steeds mooier, heel veel bergen en groen.
Rond een uur of 12 maakte de trein een stop in een plaats waar er ook de
mogelijkheid is om de Chinese muur te beklimmen. We hadden even een
kwartiertje de tijd om foto's te maken. Om half drie kwamen we dan eindelijk
aan in Peking. Na afscheid te hebben genomen van Joost en Nicole, Neil en
Peter gingen we op zoek naar een pinautomaat. Maar dit was makkelijker
gezegd dan gedaan. We konden de pinautomaat wel vinden, maar we kregen er
geen geld uit. Toen maar op zoek gegaan naar een bank waar we geld met de
creditcard konden krijgen, maar ook dit zonder succes. Omdat het allemaal zo
lang duurde zijn we eerst maar op zoek gegaan naar een hotel, omat deze
anders misschien al vol zouden zitten. Ook dit ging niet echt soepeltjes.
Het eerste hotel dat we zochten bleek niet meer te bestaan. In dit hotel
kregen we een kaartje van een ander hotel, we besloten deze maar te gaan
zoeken. Na drie kwartier te hebben rondgelopen met tas hadden we het nog
niet gevonden. Op straat kwamen we drie Duitse toeristen tegen die ons een
hotel hebben gewezen. Na onderhandelen betalen we zon 16 euries per nacht,
niet echt goedkoop dus. Het hotel zit in een zijstraat van een hele drukke
winkelstraat midden in het centrum van Beijing. De locatie is helemaal goed.
Er zitten alleen maar Chinezen in het hotel, dus dat betekent dat je de hele
tijd op de gang geroggel hoord en gespuug, nou ja zo lang ze het maar niet
in onze kamer doen is het ok. Om de hoek van het hotel zit een ontzettend
lekker eettentje, je hebt daar keus uit dumplings dumplingsen dumplings, wel
met verschillend garnituur. Dumplings zijn kleine deegballetje gevuld met of
varkensvlees, champignons of groeten. Een hele maaltijd voor 1 eurie! na de
maaltijd zijn we op zoek gegaan naar een internetcafe, en je raad het al,
ook dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Na lang zoeken hadden we
eindelijk een internetcafe gevonden. We dachten even snel de webite te
updaten, maar dat ging niet. Dus vandaar dat onze verhalen van de afgelopen
dagen er nu pas opstaan. Op weg naar het hotel zijn we nog even over een
marktje gelopen. Ze hadden daar allerlei soorten slashlicks (?##), met
vlees, fruit maar ook met scorpioenen! Echt vies om te zien. na een lange
dag zijn we lekker vroeg in ons bedje gekropen......

_________________________________________________________________
Nieuw: Hotmail Medium, Large, Extra Large en Extra Extra Large
http://join.msn.com/?pgmarket=nl-nl&page=hotmail/es2

Ger Camp, Mongolie

2004-09-15T13:21:00.000+02:00

Dat was dus echt koud. Op zich nog een best redelijk bed, maar de bovenkant van die tent bleef gewoon open. En 's nachts koelt het hier aardig af. Inghi had gelukkig wel de verwarming, tevens kookstel, aangestoken. We zijn met z'n allen naar de rivier gegaan. Hoewel we dachten dat hier gezwommen en gevist kon worden, was het niet meer dan een beetje rondhangen en genieten van het uitzicht, wat overigens dus wel de moeite waard is.

Overigens, zowel Inghi als de familie spraken geen Engels. Toilet en douche waren ruim opgezet en bestond uit het achterland van Mongolie, das best even wennen.

Na het bezoek aan de rivier hebben we paard gereden. Mijn eerste keer! (Robin) Ging super, op een van de heuvels geweest en genoten van een prachtig uitzicht. Aan het eind van de dag nog een keer gegaan. Dit keer was het cowboy'tje spelen. We hebben de koeien bij elkaar gedreven en naar een ander stuk gras gebracht. Helemaal super. Hoewel lunch en diner een beetje eentonig werden was het goed te eten. De koffie hebben we, gezien het toilet, overgeslagen. Ter afsluiting van de dag kregen we een slachting van een geit. Zonder bloedvergeiten stripte onze gastheer de gehele geit. Alle wordt gebruikt van dat beest. Inmiddels ook bezoek gekregen van een aantal Japanse toeristen, zij hebben echter heerlijk in een westerse tent geslapen, die moeten het heel koud hebben gehad.

Dag 3 wilde we vroeg weer naar UB toe. Aangezien er geen patronen voor het vogel schieten waren en zwemmen ook niet mogelijk was (althans, als je 5 graden aandurft).

Dit werd lastig. Inghi heeft er ruim 5 uur over gedaan om terug te komen. Hij wilde niet harder dan 40 km/u. Erg raar, we hebben het idee dat hij niet eerder dan 1700 uur thuis mocht komen. Terwijl wij juist boodschappen wilden doen en internet opgaan. Das dus niet meer gelukt. Wat wel lukte was de korting....

Ulaan Baator

2004-09-13T13:14:00.000+02:00

13 september 2004

Aangekomen in UB hadden we het idee direct een tour te regelen om in een Ger
(traditionele Mongeels huis = tent, staat het land vol mee, zelfs in
achtertuinen van normale huizen) kamp te verblijven. Joost en Nicole hadden
dezelfde mening en we zien met z'n vieren en een verdwaalde engelsman
(Simon) bij Inghi beland, onze chauffeur. Hij heeft ons UB uit gereden en
1,5 uur door de vlaktes naar de eerste stop: de Prewalzky paarden. Kleine
unieke paarden. Ze leven hier in een reservaat dat in de jaren 60 door de
Nederlanders is opgezet. De paarden waren bijna uitgestorven. Gekke
beessies, klein, dikke buik. Een uur verder rijden, over een van de weinige
Mongolse asfalt wegen zagen we drie Ger tentjes rondom een veldje met
geiten, koeien, paarden en schapen. Dit bleek ons hotel voor 2 dagen. De
zeer aardige familie ontving ons met overheerlijke merriemelk. We waren blij
dat we zelf Vodka hadden ingekocht. Het uitzicht was hier echt
onvergetelijk.Tussen de dieren kijk je uit over een vlakte, een soort
steppe, met overal heuvels, een riviertje, een enkele Ger tent tussen door
(bovendien was het schitterend weer). Onbegrijpelijk trouwens, dit uitzicht
is door het hele land heen te vinden.

De vrouw des huizes had ons een heerlijk diner gemaakt. Daarna nog wat
gedronken en sterren gekeken en geprobeerd te slapen, en das koud, als je
het dak open laat staan...

Irkutsk - Ulaan Baator

2004-09-12T13:01:00.000+02:00

Een relaxte treinritje, dat stel je je zo voor als je moskou - Irkutsk hebt
gehad. Maar richting Ulan Baator (UB, Mongolie) ging het toch wat anders.
Joost en Nicole (uit Utrecht of all places) zaten bij ons in de coupe,
hadden we al in het hotel ontmoet. Met z'n vieren hebben we eerst een
Mongools meisje uit de coupe gehaald. Vervolgens konden we al het
handelswaar dat was achter gelaten eruit gooien en heeft de "conductrice"
een doekie door de smerige coupe gehaald. De trein bleek vol te zitten met
Nederlanders, de tv-programma's hebben dus hun effect gehad, maar Floortje
D. heeft destijds niet alles verteld. Naast Nl-ers zitten er handelende
Mongolen in. Die verkopen tijdens de stops. Ze gaan onderling niet zo heel
vriendelijk met elkaar om en dat is af en toe ff slikken, de toeristen laten
ze wel met rust. Naast spijkerbroeken en jassen die wij in onze coupe
vonden, lopen die mongolen de hele trein door met hun spul, van
benzinetankjes tot onderbroeken en remkabels. Gelukkig ging bij de eerste
stop Padres Familias de trein af, hij mag zich namelijk niet meer in
Mongolie vertonen. Dit maakte het eingszins rustig bij ons in de wagon
volgens de Nederlanders die hier al 4 dagen in zaten. De grens overgang was
ook een drama. Drie uur vast gestaan in Rusland, 2 uur in Mongolie. In die
tijd hebben ze de hele trein 2 keer op z'n kop gehad om, nemen we aan,
smokkelwaar te zoeken. Na een kort nachtje kwamen we in eindelijk in Ulaan
Baator aan, hoofdstad van een land waar meer vee dan mensen zijn, waar meer
inwoners buiten dan in het land verblijven.

_________________________________________________________________
Ontvang Hotmail & Messenger op je mobiele telefoon
http://mobile.msn.com/?lc=nl-nl

Irkutsk, Siberie, Russia

2004-09-11T06:43:00.001+02:00

Grote stad, redelijk hotel (met douche). Vandag de bankzaken gedaan, hotel vastgelegd en Internet zoals je ziet. Laatste dag op de vaste grond in rusland. We hebben geen flauw idee wat te doen hier. Vanochtend een lonely planet gevonmden van hier, die maar eens inkijken voor tips.

Tot in Ulan Baator, maar gezien de stand van ontwikkeling in Mongolie wellicht tot in Beijing. Hopelijk kunnen we daar ook onze eerste foto's eraf halen.

Litsvianka, Siberie, Russia

2004-09-10T06:29:00.000+02:00

Zijn we dan, het grootste meer van de wereld. Zo groot als Belgie en ruim 1600 m diep, max 10 graden en 3 mnd per jaar bevroren. Het ijs is dan zo dik, 3 meter, dat ze er vroeger zelfs de treinrails over hebben gelegd en het leger bij China er mee bevoorraadde (spelling???). Deze rails was dus destijds wel seizoensgebonden :-)

Litsv. is een klein vissersdorpje. We hebben rond 11.00 bedden gevonden bij mevr. Calina. Een erg aardige vrouw. Ze liet ons haar huiskamer zien en we kregen de bedden toegewezen. Daarna hebben we maar gevraagd of ze de Banja wilde aanzetten, het laatste stukkie zeep was al weer even geleden. Rond 1400 zijn we erin gegaan. Het is gewoon een sauna, maar dan gebruiuk je het ook meteen om je te wassen. Het was koud en regende iets, ideaal weer dus voor zo'n banja, en de vodka stond te wachten. Na een uur klaar en bleek de zon ook aanwezig te zijn. Dan kun je weinig anders dan gaan zitten, drinken, en niks doen. Dat is gelukt tot het avondeten. Calina had een soort nasi met pannekoeken (mooie combi) gemaakt, was fantastisch. De kroeg 's avonds was zoals siberia, groots maar leeg, op tijd naar bed dus.

Op vrijdag hebben we rond gewandeld. Het uitzicht is hier fantastisch. 's Ochtend is het ijskoud (onder de 10 denken we), maar met zon en een trui is dit goed ui te houden. Je zit dus in de bergen, voor je een gigantisch meer, en nog meer bergen. Maar 2 dagen is dan ook wel weer genoeg, zaterdagochtend terug naar Irkutsk en een slaapplaats, bank en internet vinden (en das gelukt).

Moskow - Irkutsk

2004-09-08T06:09:00.000+02:00

Zondagavond de trein gepakt. Zit je net lekker, gaan ze de coupe's omgooien. We zijn in een coupe terecht gekomen met een echte russische Babouschka en Jadouschka. We hebben veel van ze geleerd. Hoewel ze geen woord engels praten, wisten ze ons een hoop wijs te maken. En erg handig bij de tussenstops, Babouschka kent de regels wanneer er rijen staan, voor haar staan die er niet :-).

Babouschka zorgde verder voor de hapjes, wij voor de drankjes. Naast ons hadden we 4 Engelse Babouscka's (toeristen dus) en vlakbij een verdwaalde Ier waar we veel mee op trokken, hem komen we in Mongolie weer tegen. De coupe kent een eigen "attendant". Zij zorgt voor de schoonmaak en kan de douche regelen voor je. Aangezien de russen toch niet gaan, was er plaats genoeg. Maar erg handig is anders. Na de eerste douche maandag ochtend hebben we besloten om met de volgende ronde te wachten tot Litsvianka, maar dan wel een echte Banja.

De trein stopt een paar keer per dag voor een wat langere break (20 min), ff lopen en snacks kopen. Je moet opletten op de tijdsverschillen. Waren we maandag vergeten, dus dinsdag was de dag ineens 3 uur korter. Zo'n reis gaat wel snel dan :-).

Eten was redelijk, niet al te duur. Maar voornamelijk noodles en soep gegeten. Landschap was mooi, maar niet heel bijzonder. Pas woensdag kwam er afwisseling in al die Berkenbomen en zagen we zowaar dorpjes langs de rails opduiken. Voor de rest is er vrij weinig in west Siberia. Uiteindelijk in de Oost Siberiesche hoofdstuk Irkutsk aangekomen, de bus gepakt naar Litsvianka (70 km).

Krelin, Moskou, Russia

2004-09-05T13:54:00.000+02:00

Rode plein is dus niet rood.

Moskou blijkt errug groot (in elk opzicht), ze kunnen hoop lada's kwijt op de vier baans wegen door de hele stad.

Kremlin was speciaal, heel apart zo'n dorp binnen een stad. Gigantische muur er omheen en natuurlijk die sprookjesachtige torentjes.

We gaan ff een boottochtje maken en dan op naar de trein richting siberie. Hier is de temp al redelijk laag, maar door de zon merk je daar weinig van. Ben bang dat de trui in de loop van de week uit de tas komt.

Tot in Irkutsk!

Moscow, Russia

2004-09-04T20:24:00.000+02:00

Lada's erg veel Lada's.

Top maatschappij dat Aeroflot, paar minuutjes vertraging, maar dat was alles. Van Moskou niks tot zeer weinig gezien nog. Eerst ff Internet opgezocht, zo eten.

Hotel is ok, niks bijzonders en niks verkeerds aan. Jammer van de dure taxi's, maar een beetje afzetten magf een eerste dag.

Morgen het kremlin en voor de rest laten we ons verrassen, daarna relaxen in de trein tot donderdag.

CU later

Reisschema tot en met 17 september 2004

2004-09-03T20:11:00.000+02:00

Tijden zijn altijd lokale tijden. Moskou is + 2, Irkutsk + 5, Beijing + 6
Za 4 september
13.10: Vliegtuig: Schiphol - Moskou
18.20: Aankomst moskou
Zo 5 september/ 23.25:
Trein: Moskou - Irkutsk

Ma 6 september
Trein
di 7 september
Trein
wo 8 september
Trein
do 9 september/ 09.06:
Aankomst Irkutsk

vr 10 september
Verblijf Irkutsk
za 11 september
Verblijf Irkutsk
zo 12 september/ 06.04:
Trein: Irkutsk – Ulaaan Bator

Ma 13 september/ 07.35:
Aankomst Ulaan Baator
di 14 september
Verblijf Ulaan Bator
wo 15 september
Verblijf Ulaan Baator
do 16 september/ 08.05:
Trein: Ulaan Bator - Beijing

vr 17 september/ 14.31:
Aankomst Beijing